bi serinin yorumlarinda bir karakterin tam da mutlulugu bulmusken gitmesi hakkinda biri bi yorum yapmisti. okuyunca aklima tanios gelmisti ve karakterin kalbimi neden bu kadar kirdigiyla ilgili bi bilinc kazandim.
tanios tam her seyi kazanmisken ve hayatinda ilk kez duzluge cikmisken bitiyor kitap. ki bu bile gercek bir mutluluk olarak sunulmuyor ona.
tanios kitapta cogu zaman ölüme karsi magrur bi tavir takiniyor ama hicbir zaman gercekten intihar etmiyor. ama boyle de yasamiyor. hayata sıkı sıkı tutunmuyor yani. ve kitabin sonunda da sevginin taniosu intihardan ve ölümden kurtardığını ama cekip gitmekten alikoyamadigini goruyoruz. bu bile tek basina yeterli sanirim benim icin taniosu bu kadar kisisellestirmemde.
teyzesiyle konusurken teyzesi ölüm oruclarindan dolayi tanios a kiziyor. ben bile istedigimi almak icin sesimi yukseltirim diyor. tanios gulumseyip diyor ki ben ise sozum dinlenmediginde sesimi alcaltirim. yine ayni sekilde cok sinirlendiginde olaylari buyuk bir sakinlikle karsiliyor. bana benzedigini soyleyemem. tanios u okurken kendimi okumuyorum yani ama acilarini o kadar icsellestirdim ki kitabi okurken cogu seyi paralel dusundum ve bu kitabin yazariyla ayni dusuncede olmamdan mi yoksa kitabin dusuncelerimin sekillenmesinde cok etkin olmasi mi bilmiyorum.
kitaba taniostan bahsederken surekli gozlerim dolmasin diye basladim cunku hala her allahin cezasi sohbette tanios dedigim an sesim pepsi oluyor. tanios bana hep bir papatyanin insana donusmesi izlenimini veriyor. o kadar naif ki okurken icim titriyor. belki kendini suclayip öldürse, belki biraz daha sert bi kisilik olsa bu kadar icim gitmez ama simdi bile okuyunca vay be bu muymus yani diyemedim. cekip gitme fikri herhalde beni bu kadar uzen. kimsenin bilmedigi bi yerde ikinci bi hayat kurma ve kendini ve gecmisini affetme fikridir bilmiyorum. karakterimden ve yasantimdan cok bagimsiz bi sekilde seviyorum. bu sefer belki okursam atlatirim diye basladim sonra kitabin son sayfalarinda lamia konusurken tanios un hic cevap vermedigini ve asma kattan sadece kedere bogulmus bir gencin nefes alis veris sesleri geldigini okuyorum.
tum bunlar olurken benden cok daha kucukmus. kitabin sonunda neredeyse ayni yastayiz ama kisiligini dusundugumde hala tanios benim icin bi papatya. sanki cebelde o koyden biriymisim ve tum trajediye sahit olmusum gibi asinayim. amin yazmis yani harbi
·
36 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sus dedim
Gönderi Sahibi
on uc yasinda ne kadar travmatize oldugunu dusunuyorum. koydeki bircok cocuk benzer seyler yasamis ama taniosu bu kadar etkilemesi ruhunun ne kadar ince oldugunu gosteriyo. yani shakespeare karakteri gibi. biraz hamlet belki bilmiyorum. cok ince ama. bide kitapta bi yerde kadinsi bir zariflige sahip oldugu yaziyo. sanki sadece lamia onu tek başına yapmis gibi. budur abi zaten..