Serap, annesinin sevgisizliği ve baskılarıyla büyümüş, evlenince de eşinde aradığı sevgi ve ilgiyi görememiş, içinde hep bir boşluk kalmış bir kadın. Serap ile aynı iş yerinde çalışan Serdar ise aynı rutinin içine sıkışmış, evli ve mutsuz bir adam. Serdar ve Serap’ın bir rüya ile başlayan ilişkisi dışarıdan bakıldığında yoğun diye tanımlanabilecek bir yakınlık sunarken, içten içe birbirini tüketen bir döngüye dönüşüyor. Yazar burada aşkı romantize etmiyor aksine sevginin nasıl bir bağımlılığa dönüşebileceğini tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor.
Karakterler kusurlu değil: kırık. Ve bu kırıklık onları zaman zaman birbirine yakınlaştırırken çoğu zaman iki insanın kendi yaralarıyla birbirine zarar verişi ile husursuz edici hale getiriyor. Satırlar ilerledikçe sevginin yerini alan o kontrol arzusu, kıskançlık ve sessizlik ise romanda sürekli hissedilen bir gerilim yaratıyor. Başlangıçta bir düş gibi kurulan yakınlık, zamanla yerini bir tür takıntıya bırakıyor.
Anlatım diline gelirsek: Yoğun betimlemeler ile kurulan sahneler, sadece bir ortamı değil, karakterlerin iç dünyasını da görünür kılmış. Ayrıca iç çatışmaların yoğun olduğu bölümlerde, karakterlerin kendi içlerinde parçalanışı fiziksel bir ağırlık gibi fazlasıyla hissedilmiş. SERAP kolay okunan ama kolay sindirilemeyen bir roman. Aşkın en karanlık hali, abartıya kaçmadan, insani ama sert bir yerden gösterilmiş. Psikolojik roman tadında ve duygu yüklü bu kitabı okumanızı tavsiye ederim.
·
238 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.