Kapıları Açmak- Mustafa Kutlu
Kitabı bir arkadaşımın önerisiyle okumaya başladım. Başlarda farklı gelen bir anlatımı vardı, sanki biri karşıma oturmuş da bana yaşanmış bir hikâye anlatıyordu. Bu samimiyet hoşuma gidecek gibi oldu ama ilerledikçe bu durum bende tam tersine dönüştü.
Hikâyeyi kısaca anlatacak olursam: Taşranın muhafazakar ve baskıcı havasında var olmaya çalışan Zehra’nın dramını okuyoruz. Zehra, bir kaçırılma sonucu "namusu lekelenmiş" sayılarak ailesi ve kasabalı tarafından dışlanmış genç bir kadın. Hayatına giren erkeklerin -babası, eski sevgilisi Kemal, kasaba eşrafı- her biri onu ya bir yük, ya bir temizlikçi ya da sahip olunması gereken bir eşya olarak görüyor. Kitap, Zehra’nın bu sıkışmışlıktan kurtulma ve kendi ayakları üzerinde durma çabası anlatılıyor.
Kitap boyunca her şey o kadar hızlı ilerliyor ki, hiçbir duyguya tam olarak giremedim. Olaylar ağır, hatta çoğu yerde rahatsız edici ama anlatım dili inanılmaz derecede basit ve yüzeysel kalıyor. Bu da bende ciddi bir kopukluk yarattı. Okuduğum şeyin ağırlığıyla, anlatımın hafifliği birbirini taşımıyor. İçerik olarak yetişkinlere ait ama anlatım dili olarak neredeyse bir çocuk kitabı gibi.
Erkeklerin açgözlülüğü, para hırsı, bağımlılıkları ve güç tutkusu sürekli ön planda. Kadınlar ise çoğu zaman ezilen, görmezden gelinen ya da sadece bir “rol”e indirgenen kişiler olarak anlatılıyor. Beni en çok rahatsız eden şeylerden biri de kadınlara yöneltilen bu bakış açısı. Sürekli hor görülmeleri, şiddetin bu kadar sıradan bir şey gibi sunulması... Gerçek dünyada yokmuş gibi kafamın dağılması için okuduğum kitapta da karşıma çıkması beni çok rahatsız etti, üstelik bir ders çıkarma ya da öğüt verme gibi anlatımların hiçbiri yok.
Sonuç olarak bu kitap bana hitap etmedi. Belki yeni okumaya başlayan biri için daha akıcı gelebilir ama ben aradığım derinliği ve dili burada bulamadım.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.