Zülfü Livaneli'yi açıkçası hiçbir zaman severek veya bayılarak okumadım. "Madem bayılmıyorsun, neden okumaya devam ettin? deseniz, siz de haklısınız pek tabii. Hangimiz hayatımızda her şeyi dört dörtlük yapıyoruz ki? Bekle Beni, Livaneli'nin Can Yayınları'na geçişi için resmen yazılmış, basit bir mektup kitabı. Mektup kitaplarına bayılmama rağmen, burada kılım kıpırdamadı. Ha, dürüst olacaksam da, lise zamanıma denk gelseydi, muhtemelen beğenecektim ve zevklerimiz bu kadar ince bir elekten geçmiyordu. Bekle Beni, son derece acemi bir son iş kesinlikle.
Bekle Beni, kısa konusu şöyle: Ankara'da lise yıllarında başlayan tutkulu bir aşkın, 1968 kuşağının çalkantılı politik atmosferinde, baskı, sürgün ve hapis süreçleriyle nasıl sarsıcı bir direniş öyküsüne dönüştüğünü anlatıyor Livaneli. Belki de artık birilerinin, ucuz aşk hikayelerinizin arkasına Türkiye'nin utanç verici siyasi kırılmalarını arkaya alarak bir roman yazmanız, emin olun kurgu ve klişenin absürtlüğünü asla ama asla gizlemiyor, bilakis daha da görünür kılıyor. Bu eleştirime rağmen, Livaneli'nin bir söyleyişi de,“yazmakta en çok zorlandığım kitap oldu,” şeklinde tanımladığı eseri olduğunu dile getirince küçük çaplı bir şoke geçirdim. 1960-1970 yılının Türkiye’sinin siyasi bir perde arkasına bu denli acemi bir ayrılık ve sıla hasreti temasından ne beklememiz gerekiyordu onu da anlamadım. Belki de Livaneli Ian McEwan'ın "Kefaret"ini yazdığını düşünüyordu ve biz anlamamışızdır. İlginç. Tavsiye etmiyorum. Daha önce okuyup beğenmediğim Daniel Mason'ın "Kış Askeri" romanı bile çok daha iyiydi, özür dilerim. Kitapla kalın!
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.