Enfes.1000Kitap
Kitap boyunca herkes bir şeylerin peşinde ama kimse tam olarak ne aradığını bilmiyor gibi. Ömer Hayyam mesela… dışarıdan bakınca bilgeliğin vücut bulmuş hali gibi duruyor ama iç dünyasına girince öyle olmadığını görüyorsun. Adam sürekli sorguluyor; kaderi, hayatı, inancı… ama kesin bir yere de bağlamıyor. Sanki her şeyi anlamış ama hiçbir şeye tutunmak istemiyor gibi. Bir yerde diyorsun ki “adam çözmüş bu işi”, başka bir yerde diyorsun “yok ya bu da kayıp.” İşte bu çelişki çok gerçek geliyor insana, çünkü biraz kendini görüyorsun onda. Öte yandan Hasan Sabbah var; onun dünyası bambaşka. O daha net, daha keskin ama bir o kadar da tehlikeli. İnançla gücü birleştirince nasıl bir şeye dönüşülebileceğini gösteriyor. Okurken istemeden şunu düşünüyorsun: “Bu kafa sadece o zamana ait değil ki, bugün de var.” Adamın kararlılığı bir noktadan sonra ürkütmeye başlıyor çünkü sınır diye bir şey kalmıyor. Bir de Nizamülmülk var; düzenin, aklın, devletin temsilcisi gibi. Ama o da kusursuz değil. Her şeyi kontrol edebileceğini sanan insanların aslında ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor. Yani kitap sana şunu net veriyor: kim olursan ol, ne kadar güçlü olursan ol, hayatın bir yerinde tökezliyorsun. Ama asıl mesele karakterler de değil aslında. Kitabın alt metninde sürekli dönen bir duygu var: geçicilik. Her şey akıp gidiyor. Dostluklar, aşklar, inançlar… hatta fikirler bile. O meşhur el yazması var ya, onun peşinde koşulması boşuna değil. Çünkü o, sadece bir kitap değil; insanların düşüncelerinin, hayallerinin, umutlarının bir sembolü gibi. Ama o bile kayboluyor. Yani sana açık açık demese de şunu hissettiriyor: “Hiçbir şey kalıcı değil, boşuna kendini parçalama.” Kitabı okurken bir noktadan sonra hikâyeden kopup düşünmeye başlıyorsun. “Doğru diye bir şey gerçekten var mı?” ya da “İnsan neye inanmalı?” gibi sorular geliyor aklına. Ama kitap sana cevap vermiyor. Tam tersine, seni o sorularla baş başa bırakıyor. Belki de en iyi yaptığı şey bu.Genel olarak hissiyat şu: herkes bir anlam arıyor ama kimse tam bulamıyor. Bulduğunu sanan da ya yanılıyor ya da çok ağır bir bedel ödüyor. Hayat dediğin şey net değil, düz değil; karmakarışık. İnsan da onun içinde debelenip duruyor.Kitabı kapattığında öyle “vay ne olaydı” falan demiyorsun. Daha çok sessiz kalıyorsun. İçinden “her şey ne tuhaf be” gibi bir şey geçiyor. Biraz hayata dışarıdan bakıyorsun, biraz da kendine. Ve en sonunda şu duygu çöküyor: Ne kadar uğraşırsan uğraş, insanın içindeki o arayış var ya… o hiç bitmiyor.
·
209 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.