SESSİZ HASTA - İNCELEMEDuygu ve Düşünce
Alice Berenson kocasını öldürdüğünde 33 yaşındaydı.
Kocanızı 5 el ateş ederek öldürseniz ve o günden sonra tek bir kelime bile etmeseniz dünya hakkınızda ne düşünürdü?
Hikâyemiz ünlü bir ressam olan Alicia Berenson etrafında dönüyor. Alicia, moda fotoğrafçısı eşi Gabriel’ı bir gece öldürüyor ve o andan itibaren tam bir sessizliğe gömülüyor. Ne mahkemede ne de kapatıldığı psikiyatri kliniğinde tek bir kelime çıkmıyor ağzından. Onun bu sessizliği, bir noktadan sonra bir protestoya mı yoksa derin bir travmaya mı işaret ediyor, kimse çözemiyor. Ta ki kriminal psikoterapist Theo Faber devreye girene kadar. Theo, Alicia’nın bu sessizliğini bozmayı resmen bir saplantı haline getiriyor ve onun zihninin labirentlerine girmeye çalışıyor. Biz de bir yandan Theo’nun terapi sürecini, bir yandan da Alicia’nın olaydan önce tuttuğu günlüğü okuyarak o karanlık geceye adım adım yaklaşıyoruz.
Şimdi gelelim eleştirmek istediğim kısımlara... Kitabın kurgusu gerçekten çok zekice, ilmek ilmek işlenmiş. Yazar, Yunan mitolojisindeki 
Alkestis trajedisini hikâyenin merkezine öyle bir yerleştirmiş ki, Alicia’nın o meşhur otoportresinin anlamını Theo’yla birlikte çözdüğünüzde tüyleriniz diken diken oluyor. Ancak dürüst olmam gerekirse, kitabın orta kısımlarında Theo’nun kendi özel hayatıyla ilgili okuduğumuz bölümler beni hikâyeden biraz kopardı. Theo’nun hayatının bir şekilde Alicia ile kesişeceği belliydi ama yine de ilgi çekiciliğini zaman zaman yitirdi. 'Alicia ne zaman konuşacak?' diye beklerken Theo’nun evlilik sorunlarını okumak bazen tempoyu düşürdü.
Gelelim o çok övülen büyük sona... Yazarın zaman algısıyla oynamasını, yani kurgusal zamanlamayı yönetme biçimini başarılı bulsam da, maalesef beklediğim o sarsıcı etkiyi bende yaratmadı. Dediğim gibi, Theo’nun evlilik sorunlarının ve karısının aldatma hikayesinin bir şekilde Berensonlara bağlanacağı o kadar belliydi ki, kitap 'ters köşe' yapmaya çalışırken benim için fazla tahmin edilebilir bir yola girdi. Bazı mantık hataları ve karakterlerin gerçekten uçlarda gezen, bazen temellendirmekte zorlandığım kararları da işin içine girince, o büyük final benim gözümde biraz sönük kaldı.
Sonuç olarak; kurgu kağıt üzerinde ilgi çekici dursa da, sonunu saymazsak güzel bir kitap olsa da, bir gerilim kitabından beklediğim o 'şok' faktörünü karşılayamadı.
Alkestis trajedisini hikâyenin merkezine öyle bir yerleştirmiş ki, Alicia’nın o meşhur otoportresinin anlamını Theo’yla birlikte çözdüğünüzde tüyleriniz diken diken oluyor. Ancak dürüst olmam gerekirse, kitabın orta kısımlarında Theo’nun kendi özel hayatıyla ilgili okuduğumuz bölümler beni hikâyeden biraz kopardı. Theo’nun hayatının bir şekilde Alicia ile kesişeceği belliydi ama yine de ilgi çekiciliğini zaman zaman yitirdi. 'Alicia ne zaman konuşacak?' diye beklerken Theo’nun evlilik sorunlarını okumak bazen tempoyu düşürdü.
Gelelim o çok övülen büyük sona... Yazarın zaman algısıyla oynamasını, yani kurgusal zamanlamayı yönetme biçimini başarılı bulsam da, maalesef beklediğim o sarsıcı etkiyi bende yaratmadı. Dediğim gibi, Theo’nun evlilik sorunlarının ve karısının aldatma hikayesinin bir şekilde Berensonlara bağlanacağı o kadar belliydi ki, kitap 'ters köşe' yapmaya çalışırken benim için fazla tahmin edilebilir bir yola girdi. Bazı mantık hataları ve karakterlerin gerçekten uçlarda gezen, bazen temellendirmekte zorlandığım kararları da işin içine girince, o büyük final benim gözümde biraz sönük kaldı.
Sonuç olarak; kurgu kağıt üzerinde ilgi çekici dursa da, sonunu saymazsak güzel bir kitap olsa da, bir gerilim kitabından beklediğim o 'şok' faktörünü karşılayamadı.·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.