Orhan Kemal’den okuduğum ilk kitap ve bittiğinde “bu neydi şimdi?” dedim maalesef. Yarım kalmış bir roman gibi.
Geçen ay çok kıymetli dostumla Orhan Kemal Müzesi’ne gittiğimizde yazarın oğlu ile tanışma şerefine erişmiştik, bu kitaptan gözleri parlayarak bahsetti kendisi (meğer yazarın eşini yani Işık Bey’in annesini anlatıyormuş). ben de bu yüzden aynı gün roman karşıma çıkınca satın almadan edememiştim. Yine de anlatı ve dil başarılı; Adana yöresini ve insanlarının o günkü durumunu gösterir, yazarın neden toplumcu gerçekçi olarak anıldığını kanıtlar nitelikte.
Fabrika işçilerinin emeklerinin, beylerin kendi çıkarları uğruna nasıl sömürüldüğünü; filler tepişirken çimenlerin nasıl ezildiğini Cemile ve Necati aşkının arka planı değil ön planında okumuş oluyoruz eserde.
·
21 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
