İnsanın başına daha kötü ne gelebilir diye düşünüp okudukça daha kötüsünü gördüğümüz bir hayat.
Xu ailesinin dramını ana karakter Fugui’nin gözünden okuyoruz. Gençliğinde bütün mal varlığını kumarda kaybeden Fugui ömrü boyunca bir daha maddi olarak toparlanamıyor.
Keşke kaybettikleri sadece toprakları ya da zenginliği olsaydı.
Kitapta şöyle bir cümle geçiyor. “Bütün aile her gün bir arada olduğu sürece, paranın ne önemi vardı?” Asıl mesele de bu onca şanssızlığın yanında Fugui birer birer aile fertlerini kaybetmeye başlıyor. Önce oğlu sonra kızı, eşi, damadı ve küçük torunu Kugen’i kaybediyor.
Hayat Fugui’ye sürekli kötü yüzünü gösteriyor desem yanılmış olmam.
Buna rağmen kimsesi kalmayan Fugui’ nin şu düşüncesi beni güldürdü; öldükten sonra düşüneceğim kimse yok bütün sevdiklerimi toprağa verdim zaten. Ölünce beni kimin gömeceğini de merak etmiyorum cesedim kokmaya başlayınca köylüler beni gömerler.
Hayatın ona getirdiği onca acımasızlığa rağmen kitabın sonundaki bu rahat tavır beni hem güldürdü hem düşündürdü desem daha doğru olur belkide.
İnsanı yaşadığı zorluklar mı ayakta tutar? Yoksa insanı bitiren yaşadığı zorluklar mıdır?
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.