Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe.
"Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe". Kitap bu sarsıcı cümleyle başlıyor. Yazar, babasının ömrü boyunca toprakla, bitkilerle kurduğu bağı, ölümünden sonra babasının bizzat o toprağa dönüşmesiyle bağdaştırıyor.
Gospodinov, babasının gidişini anlatırken aslında hepimizin en büyük korkusuna dokunmuş.Kansere yakalanan babasının son günlerini, hastane koridorlarını ve o çaresiz bekleyişi büyük bir samimiyetle anlatmış.Ve kitabı bitirdiğimde kalbimde tuhaf bir sızı kaldı kendi babamı düşündüm . Kaybetme korkusu yaşadım ve düşündükçe nefes alamadığımı hissettim.
Kitapta beni en çok sarsan iki yer oldu:
Birincisi; “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde, gerçekten var olduğumuz söylenebilir mi?” sorusu. Annemiz babamız gittiğinde sadece onları kaybetmiyoruz, bizim çocukluğumuzu bilen, o halimize şahitlik eden kimse kalmıyor. Onlarla beraber bizim çocuk tarafımız da ölüyor sanki.
İkincisi ise babasının dokunduğu her yeri bahçeye çevirmesi... Ne kadar güzel, naif bir hayat gayesi. Babası şimdi o çok sevdiği toprağa, bahçesine karıştı.
Ölümü, yası ve hatıraları bu kadar duru anlatan çok az kitap okudum. Sanki bir babaya yazılmış en uzun, en kederli ama en güzel mektup gibiydi.
Kısa ama etkisi çok uzun sürecek bir eser.
Mutlaka bir şans verin derim.
9/10
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.