Aslında, hemen her söze cevap yetiştirmemeliydim.
Ne var ki, söylenenleri anladığımı o anda göstermek istiyordum.
Bu davranışım da, yeni baştan kurmak istediğim öz varlığıma zararlı oluyordu.
Hayır, bir bakıma da yararlıydı:
Kötü huylarımı, dolayısıyla kendimi tanıyordum. Kendimi, bir de başkalarına sorsaydım, kim bilir ne kadar esaslı olacaktım?
Evet çok akıllı ve kavrayışlı görünmemeliydim. Çünkü böyle değildim.
Biraz aptal olmasını öğrenmeliydim.
Sevda şimdi kalbimden dudaklarıma çıktı... O artık birini ötekinin unutturduğu buselerle bir nağme, bir tebessüm gibi yalnız dudaklarımda yaşayacak... Mamafih belki mesut olmak için de asıl çare
budur: Sevdayı dudaklardan öteye bırakmamak,
zehir gibi kalbe inmesine meydan vermemek.