Sonu baştan belli, biraz yavaş gelişen sıcacık bir hikaye.
Açıkcası bu kadar uzatmaya gerek var mıymış bu kitabı bilemedim.
Karakterler çok iyi yazılmış.
Murathan'ın küçücük yaşta Gökçen'e bu kadar iyi bakması, yıllar sonra tekrar eskiye dönmesi, geçmişten dolayı Gökçen'e hiç kızmaması hatta ona ulaşmaya çalışması...
Gökçe'nin bela çekiciliği, Kepçüğün yakasından düşmemesi, sadece kendisi kötü şeyler yaşamış gibi davranması, ne kadar unuttum sansa da Kepçüküğü unutamamış olması.
Bilge artık benimde şöbiyetim, Allah herkese böyle bir arkadaş versin. Ayşegül, Barbo, Timurcuğum, Zülküf gibi gibi diğer karakterler de baya bir renk katıyordu.
Vee şimdi alıntılar:
"Artık ağlarken de güzelsin.
"Vedalar can yakar, Pamuk. Belki de canının yanmasını istemediler."
"Özledim.
"Ben seni ezbere biliyorum, Gökçen."
"Hani benim sonlarım seni mutsuz ediyordu?"
"Kimse saçının teline bile dokunamaz, Gökçen. Ben varım.
"Adana, İzmir'e çok uzakmış, Pamuk. Yürüyüp yürüyüp bitiremeyince anladım.
"Eğer benim yanımdaysan, sana ulaşabileceğim bir konumdaysan senden uzak falan durmam!!"
"Şimdi bakıyorum da renkler var."
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.