Sebastian Fitzek’in Hediye adlı romanı, yazarın klasikleşmiş tarzını büyük ölçüde sürdürüyor: katmanlı (grift) kurgu, ters köşeler ve finalde okuru düşünmeye iten bir yapı.
Romanın merkezinde, zeki olmasına rağmen okuyamayan Milan var. Başlangıçta masum görünen bir oyunun içine çekiliyor; ancak ilerledikçe olayların aslında onu adım adım geçmişine doğru sürüklediğini fark ediyor. Bu noktadan sonra okur için de zemin kayganlaşıyor: Kim masum, kim suçlu, emin olmak neredeyse imkânsız. Fitzek’in özellikle bu belirsizlik duygusunu kurmaktan büyük bir keyif aldığı hissediliyor.
Yine de kitap, yazarın en güçlü örnekleriyle kıyaslandığında yer yer sönük kalıyor. Kurgu temposu düşer düşmez zihin, ister istemez Fitzek’in daha etkileyici eserlerine gidiyor. Bu da Hediye’yi “okunur ama iz bırakmaz” kategorisine yaklaştırıyor.
Sonuç olarak, Hediye Fitzek okurları için tanıdık bir lezzet sunuyor; ancak yazarın zirve işlerinden biri olmayı başaramayan, “eh işte” hissi bırakan bir roman olarak kalıyor.
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.