"Çünkü unutan insan kurtulur, hatırlayan insan yanar; ben yanmayı seçtim."
"Arın"... Temizlen, saflaş, bembeyaz ol. Arınmak; hayallerinden, umutlarından, korkularından, yalanlarından, düşlerinden, geçmişten, gelecekten... Arınmak; bir kitap yaprağından, kurumuş bir çiçekten, bir gülüşten, üzerine üç beden büyük gelen bir gömlekten, kelebek uçlu kolyelerinden... Arınmalı mıyız?
"Bu yolculuk senin" demiş sevgili yazar kitabımı imzalarken; yolculuk benim, yolculuğumu tamamladım. Çok tarifi imkansız ve tuhaf duygular bıraktı bende bu kitap. Dünyanın sonu gelmiş... Ne bir zombi saldırısı ne bir uzaylı istilası; dünyanın sonu sevdiğin kadının ellerinden gelmiş.
Çok nadirdir benim bir kitabın içine girip olayları bizzat yaşıyormuş gibi olmam fakat bu kitap bana an be an yaşattı kendini. Yok olmak ve yeniden doğmak... Vicdan, bütün makinalardan daha kuvvetli bir silah oluyor bazen; merhamet, şefkat binbir çeşit android sistemden daha etkili...
Sevgili Oğuz Yılmaz; evet, şuna kanaat getirdim ki senin kıymetini yaşarken bilmek zorundayız. Uluslararası tanınmış bir yazar olmanın önünde tek bir engel yok. Kalemine sağlık, ruhuna sağlık. Keyifli okumalar..
··
166 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bazı incelemeler bir kitabı anlatmaz; insanın yanmayı mı unutmayı mı seçeceğini sorgulatır. Bu satırların içinde bu şarkı yankılandı… music.youtube.com/watch?v=dtOVR1D...
Bazen var olabilmek için bütün dünyanın yıkılıp yeniden kurulması gerekiyor... En iyi örnek olarak kendimi gösterdim hep dibin dibini gördüm bir kahve yaptım sonra kendime sen halledersin kızım dedim.. arın gibi bende arınarak yeniden doğdum... Ve şarkı benim kafamda daha sert müzikler bütünleşti kitapla..
Dünyanın sonunu beraber gördük, vicdanın gücüne beraber inandık. Bu derinlikli yorumun için minnettarım. 🙏🏻