Seni, Maria Puder’in o kürk mantolu portresindeki bakışları gibi; sessiz, biraz yabancı ama her şeyden çok tanıdık bir yerlerde taşıyorum içimde. Raif Efendi’nin dediği gibi: 'Dünyada bana hiçbir şey, tabiatın bu pürüzsüz akışı kadar dehşet vermemişti.' Ama seninle bu akış, nihayet bir anlam kazandı.
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.