Kürk Mantolu Madonna benim için sadece bir roman değil; her okuyuşta farklı bir kapı aralayan, insanın iç dünyasına dokunan derin bir yolculuk. Bu kitabı üç kez okudum ve her seferinde farklı bir Raif Efendi, farklı bir Maria Puder ve en çok da farklı bir “ben” ile karşılaştım.
Sabahattin Ali’nin dili sade ama etkisi sarsıcı. Öyle cümleler kuruyor ki, insan altını çizmekten yoruluyor ama yine de yetmiyor. Çünkü bazı duyguların altı çizilmez, doğrudan kalbe kazınır. Kitap boyunca hissedilen o yalnızlık, anlaşılmama duygusu ve içe kapanıklık… Bunlar sadece karakterlere ait değil, bir noktadan sonra okurun kendi duygularına dönüşüyor.
Raif Efendi’nin sessizliği aslında bir çığlık gibi. Dışarıdan bakıldığında silik, sıradan görünen bir hayatın içinde nasıl derin bir hikâye saklı olabileceğini görmek insanı hem şaşırtıyor hem de hüzünlendiriyor. Maria Puder ise alışılmışın dışında bir karakter; güçlü, özgür ve bir o kadar da kırılgan. Onların arasındaki bağ ise tarif edilmesi zor bir duygu: ne tam bir aşk hikâyesi ne de sadece bir dostluk… Daha çok, birbirini gerçekten “gören” iki insanın kesişimi gibi.
Bu kitabı üç defa okumamın sebebi de tam olarak bu: Her okuyuşta başka bir detayı fark etmek, daha önce gözden kaçırdığım bir duyguyu yakalamak. İlkinde hikâyeyi okudum, ikincisinde karakterleri anladım, üçüncüsünde ise kendimi buldum diyebilirim.
Spoiler vermeden şunu söyleyebilirim: Bu kitap büyük olayların değil, küçük ama derin hislerin kitabı. Gürültülü değil, sessiz ama etkisi uzun süren bir eser. Okuduktan sonra bitmiyor; insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
Eğer bir kitap sizi gerçekten hissettirebiliyorsa, sizi biraz daha “siz” yapıyorsa, işte o kitap özeldir. Ve Kürk Mantolu Madonna, benim için tam olarak böyle bir kitap.
"Bana bir ruhum bulunduğunu öğretmişti ve ben de onun, şimdiye kadar rastladığım insanlar arasında ilk defa olarak, bir ruhu bulunduğunu tespit ediyordum. Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama bir çoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbiriyle uzaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu."
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.