Geceydi. Uyuyamadım. Seninle konuşmadığım bütün cümleler kafamın içinde yankılandı.
İnsan söylemediklerinden yoruluyor. Söylediklerinden değil.
Kalktım. Pencereye gittim. Senin baktığın yerden baktım şehre. Hiçbir şey değişmemişti.
Aynı ışıklar. Aynı gürültü. Aynı insanlar. Sadece biz eksiktik. Ve garip olan şu ki; şehir bunu fark etmemişti bile. O an anladım: Bir şeyin bitmesi, dünyayı durdurmuyor. Sadece seni durduruyor.
HissizHissizHasan Gürkan Işık