"Sabrediyorum ama tahammül edemiyorum " kendimi en çok bulduğum cümlelerden biriydi.
Zaman zaman insanda bir his oluyor Bikeslik hali. Bikes 'kimsesiz ' demekmiş Farsça. Sonra sözlükten çıkıp bir hayat sahibine ev sahibi olmuş derken tüm hayatı anlamı içerisinde kaybolup gitmiş. İnsan gerçekten isminin hikayesini mi yaşardı bilmiyorum ama kimi isimler gerçekten yaşanmışlığın izlerini taşıyordu.
Bikes'in bizden olan hikayesi bu bahar gününde hüzünle yol aldı gönlümüzün toprak yolunda. Kimi zaman onunla ıslandık gözyaşları yağmurunda kimi zaman da bir mezar başında dinlendirdik gönlümüzü. Ölüme çare olmaktan aciz kalmanın soğuk rüzgarı bir kez daha eserken parmak uçlarımızda ,bizden olan bizim olan insanlarımızın varlığı yine teselli oldu solmaya yüz tutan ruhumuza. Herkesin hayatında başkalarının dertleriyle sırlanan , sırtlayan ve sessizce gölgelik olan insanlar vardı... Onların varlığını bir kez daha hissedip şükretmenin verdiği mutlulukla ve buruk ama huzurlu bir hüzünle kendisiyle hemhal olan satırların yanına bırakıyorum bu güzel hikayeyi.
Hislerinin tahlilini yapmak dileyenlere tavsiyemizdir.
··
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.