Metinler arası okumanın zevkini ne zaman tattım tam olarak hatırlamıyorum. Farklı yazarların ruhları ile sohbet etmek, gizli bir dergahta aynı ayine iştirak etmek, tozlu kandil ışıkları altında ruhlarımızı “kan kardeşi” kılmak, daha önce kurulmuş cümlelerin derinliğine yetişmek için benzer eksenli cümleleri bir yapboz gibi bir araya getirmek…nasıl bir ürperti bu...anlatması oldukça güç…
Nurdan Gürbilek diye bir ismin var olduğunu…Nurdan Gürbilek’in kaleminde Tanpınar’ın kaleminin solumaya/yazmaya devam ettiğini çok yeni öğrendim…her ne kadar ağacın kökü yerin altında, gövdesi toprakta ve dalları havada ise de, Nurdan Hanım’ın cümlelerinde püskül püskül kökleri, sağlam bir gövdeyi, göğe uzanan dalları ve hatta ruhlar arası koridor ve dehlizleri görebiliyor okuyucu.
Metinler arası okumanın zorluğu şu ki birçok isme aşina olmanız gerekiyor. İsmi bilmek yeterli değil, yazdıklarını okumak, anlamak veya anlamlandırmak zorundasınız. Bu bağlamda Tanpınar’a dair satırları okurken kendimi çok ayrıcalıklı hissettiğimi itiraf etmem gerekiyor. Bir okuma eğer sizi özel hissettiriyorsa metinler arası bir boyutta, metafizik ürpertiler içerisinde acı bir Türk kahvesi refakatinde iyi sarılmış aromatik bir tütün içiyor hazzı alırsınız. Karşınızda muhayyel bir deniz…. görmek için değil, önce kaybolmak ve sonra kendinizi unutup yeniden kendinizle buluşmak için gözlerinizden ayrılan bakışlara nezaret edebilirsiniz.
Çok mu abarttım. Aslında bir inceleme yazısı değil bu. Çünkü kitabı anlamak için değil zevk etmek için okudum. İsimlere aşina olmadığım için okurken bir yanımın eksik kaldığını itiraf etmem gerekiyor. Ama Nurdan Hanım’ın eşsiz Türkçe kullanımı eksik yanımı onarmadı değil. Bu yazı da bir inceleme olarak değil, bir teşvik ve tergib yazısı olarak kaleme alındı.
-
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.