Nedim Gürsel kitaplarında aşk-hüzün çizgisinde değişen zaman-mekân dalgalanmalarına, geçişlerine belki de kırılmalarına aşinayız. Şiirsel notalarla açılan bir geçmiş zaman kokusu bazen derinleştikçe erotizm ara tonlarına bürünür, gökyüzünün renkleri pembeleşir, morarır, bakırlaşır…bulutlar erir, dağılır, tekrar birleşir…hafif meltemler, rüzgarlar eser…alınlar ve avuç içleri terler…soluklar düğümlenir ve çözülür…metin nihayete erdiğinde okuyucuda anlatılan hikâyeden ziyade, metni okurken hicrete mahkum edildiği hayal ülkesinin sınırlarına son bakış kalır…
Kitabın odağında Venedik vardır…bir şehir olarak değil şairler ve yazarların yaşadığı aşklara mekân ve dekor olmuş, acıları, heyecanları, kavgaları ve barışmalarıyla tarih boyunca uzayan, farklı metinlerden kendine şahit ve dedikodular çağıran bir şehir. Bir paragrafta bu şehirde gondoldan inerken suda kendi yüzüyle karşılaştığı an Venedik ile ilgili bir kitap yazma fikrinin içinde belirdiğini ağzından kaçırır Nedim Bey. İstanbul ile Venedik arasında tam olarak kuramadığı irtibatı anlatmak için çabaladığı kitabın son yazısında her iki şehir ile ilişkisini nevrotik” olarak niteler. Aslında Narkisos’un bakışları vardır her iki şehrin sularında. Suya düşen bakış, kendisi ile karşılaşır ve sonu tatlı bir uyku veya uzun bir ölümle neticelenen tek taraflı bir bakışmanın hikayesi…
Kitabı elime yeniden aldım ve altını çizdiğim satır var mı diye gözden geçirdim. Yok! Kitaptan bende geriye hiç gitmediğim bu şehirden pis kokulu, karanlık, çamurlu sular ve hayalimde büyütüp genişlettiğim mor bulutlarıyla
·
120 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
