Üçüncü şahıs ağzıyla anlatılmış, insan ile sistem arasındaki çatışmayı ortaya koyan güzel bir eser. Dili sade ve akıcı, sonlara doğru olay örgüsünün hızlı aktığı masalsı bir kurgu.
Momo, dinlemeyi çok iyi bilen bir kız çocuğu. Onunla konuşan herkesin hayal gücü gelişiyor, sorunları çözüme kavuşuyor. Kasabadaki yerliler Momo’yu o kadar çok seviyor ki “git bir Momo’ya uğra” diye kalıplaşmış bir söz benimsiyorlar.
Momo’nun insanların hayatına kattığı değer Duman Adamlar’ı rahatsız ediyor. Duman Adamlar ise insanların zamanını çalarak varlıklarını sürdüren bir hiçler. Kitap boyunca insanları nasıl bir sistem içerisine soktuklarını, Momo’yu nasıl devre dışı bıraktıklarını görüyoruz.
Günümüzde sosyal medyanın hayatımızı nasıl işgal ettiğini hepimiz biliyoruz. Ben Duman Adamlar’ı sosyal medyaya benzetiyorum. Kısa videoları kaydırmak bile bazen saatlerimizi alıyor, ayrıca insanlar gittikçe mutsuzlaşıyor. Modern kölelik herkesin malumu. İşte biz de bir sistem içerisindeyiz aslında. Bunu fark ederek okuyunca biraz halimize üzüldüm.
Sonuç olarak Michael Ende, bu eserinde bireyin farkında olmadan bir sistemin parçası haline gelişini eleştirmekte. Kitabı bu bilinçle okumak, insanın kendi yaşamını sorgulamasına neden oluyor ve bu da eseri daha çarpıcı hale getiriyor.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.