Masumiyet Müzesi’ni okurken en çok beni etkileyen şey, Kemal’in aşkının zamanla derinleşirken bir yandan da saplantılı bir hâl almasıydı. Başta çok tanıdık ve masum görünen duygular, ilerledikçe insanı rahatsız eden bir takıntıya dönüşüyor. Yine de bu saplantının içinde büyük bir yalnızlık ve kaybetme korkusu hissediliyor; bu yüzden Kemal’i tamamen yargılamak yerine anlamaya çalıştım.
Füsun ise hikâyenin en çarpıcı karakterlerinden biri. Onun daha gerçekçi, hayatın içinde kalan tavrı Kemal’in dünyasıyla ciddi bir tezat oluşturuyor. Füsun’un kendi yolunu çizmeye çalışması ve zaman zaman Kemal’e mesafe koyması, aslında bu ilişkinin dengesizliğini daha da görünür kılıyor.
Sibel karakteri de çok önemli; modern, güçlü ve “doğru” ilişkiyi temsil ederken Kemal’in onu bırakması, aslında kendi içindeki çelişkileri açığa çıkarıyor. Ayrıca Füsun’un ailesi, özellikle gündelik hayatın sıradanlığıyla Kemal’in takıntılı dünyası arasında bir köprü gibi duruyor.
Roman genel olarak sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda insanların duygularıyla nasıl baş edemediğini, aşkın bazen nasıl bir tutkuya ve hatta takıntıya dönüşebileceğini çok etkileyici bir şekilde gösteriyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.