Niçin insan olarak mutlak bir amaç uğruna var olduğumuzu düşünüyoruz ki?
Niçin yaptıklarımızın ya da yapacaklarımızın ilahi bir güç tarafından ödül olarak verildiğini düşünüyoruz? Sonsuz kâinatta toz zerresi kadar bir yer edinmezken bu kibrin sebebi nedir?
İçten içe kendimizi mecbur hissettiğimiz tüm olasılıklar belki de hiçliğin birer kandırmacasıdır. Hiçlikten korktuğumuz kadar karanlıktan korkmuyorduk. Yutulup gitmektense karanlığa esir düşmek ve o karanlığın lekesini ruhumuza bulaştırmaktan asla çekinmiyorduk.