Gidenlerin tüm duygularını alıp yeniden döneceği geçmiş günleri…
Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır. Şükran Yiğit’in bu büyülü anlatısı tam da öyle. Ankara’nın puslu sokaklarında gezerken aslında kendi ruhumun kıyılarında dolaştığımı hissettim. Kalbi yumuşacık yapan ama bir o kadar da derinlerde bir sızı bırakan, naif bir hikaye.
Kitapta geçen o etkileyici cümle gibi; 'İnsanların yaşadıkları yerleri sevmeleri için bir nedenleri olmalıydı.’
Ankara Mon Amour, insana o nedeni, aidiyetin ve sevginin en saf halini hatırlatıyor. Karakterlerin arasındaki o sessiz bağ, Emel’in dünyası ve annesinin bıraktığı o izler... Suna’nın çocuk olmanın ötesinde yaşadığı duyguyu düşüncelerin masumiyetle harmanlanması. Her sayfası bir film karesi gibi zihnimde canlandı.
Hüznün bile bu kadar estetik, bu kadar 'bizden' anlatılabileceği eserlerden biri. Bitirdiğimde içimde hem büyük bir ferahlık hem de tatlı bir melankoli kaldı. Eğer ruhunuzun dinlenmeye, biraz şefkate ve çocukluk masumiyetine ihtiyacı varsa, bu kitabı mutlaka kalbinize değdirin.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.