Feyyaz Yiğit’in sanatını çok seviyorum ve sadece sanatın bir alanında olmaması; edebiyat, sinema, resim ve müzik gibi farklı sanat dallarında başarılı eserler veriyor olması, bende ona karşı ayrı bir hayranlık uyandırıyor. Aslında onun sanat anlayışı bana oldukça felsefi geliyor. Sinema ve tv projelerini izlerken hep varoluşçu ve absürd bir edebiyat anlayışı olduğunu hissettim. Bu kitabını okumakla birlikte hayat felsefesinin bu olduğunu daha çok anladım.
Kitabını okurken en çok hissettiğim şey, hayatın aslında ne kadar anlamsız ve garip olduğuydu. Kitapta olan bitenlerden çok, o anlamsızlık hissi öne çıkıyor. Bazı yerlerde okur olarak “bu ne saçma?” diye düşündüm ama sonra fark ettim ki zaten anlatılmak istenen şey tam olarak bu saçmalık.Karakterin sürekli bir arayış içinde olması büyük bir anlam bulma çabası değil; daha çok hiçbir şeyin tam olarak anlamlı olmamasıyla yüzleşmek gibi. Bu da bana Camus’nün absürdizm konusundaki bakış açısını hatırlattı. İnsan bir anlam arıyor ama dünya buna cevap vermiyor. Kitaptaki tekrarlar ve dağınık düşünceler de bence bunu destekliyor. Sanki karakter bir yere varmaya çalışıyor ama sürekli kendi içinde dönüp duruyor. Olaylardan çok düşüncelerle ilerlemesi de aslında ortada tutunacak net bir hikayenin olmadığını sadece dağınık bir bilinç olduğunu bize gösteriyor. Okurken güldüğüm yerler oldu ama o gülüşün altında ciddi bir anlamsızlık hissi vardı. Bu da bana yine absürdizm felsefesini hatırlattı; hayat hem komik hem de açıklanamaz derecede boş ve anlamsız olabilir.
Sonuç olarak “Aptal”, benim için insanın varoluşuna dair sessiz ama etkili bir sorgulama oldu. Okuduktan sonra net cevaplar değil, daha çok sorular kaldı ve bence kitabın asıl gücü de burada. Keyifle ve farkındalıkla okuduğum bir kitap oldu.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.