Selamun aleyküm dostlar;
Biyografi kitaplarını sevmeye MalcolmX'in biyografisini okumakla başlamıştım. Daha sonra roman şeklinde birden çok karakteri okudum ve okumaktan büyük bir zevk duydum öğrendiğim de çok şey oldu. Kişinin şahsında doğruları görmek yaşanabilirliğine olan inancımı artırıyor ve dahi bu konudaki umudumu yeşertiyor. Çünkü tarihimizden koptukça, eski ile aramızda mesafeler dağ oldukça iyiliğe, doğruluğa olan inancı da bir süre sonra insan kaybediyor. Bu yolda bence otobiyografik, biyografik eserler bu toplum için önem arz ediyor. Nurettin Topçu'nun hemen öncesinde Mahir İz'i okudum yine kişiliği ve öğretmenliğine hayran kaldım. Zaten kendilerinin aynı zamanda yaşayıp birbirleriyle de tanıştığını duyunca kitap bana da daha da tanıdıkmış gibi geldi:).Hemen ardından Nurettin Topçu'nun hayatına, bir öğretmenin mesleğini ciddiyetle yapmasına şahit olmak bana çok şey kattı. Hem bir öğretmen hem bir insan olarak. Kaldı ki Nurettin topçu hem zeki hem çalışkan hem de söylediğini aynı zamanda uygulayan ve din hakkındaki nokta atışı fikirleri hasebiyle de çok dolu bir ilim adamı ve öğretmeni idi. Fakat Kitapta ailesine başlarda yer verip sonrasında pek yer verilmemesi acaba ailesinden kopuk bir hayat mı yaşadı gibi algılanmasına sebep oldu fikrimde.
Kitabın diline gelecek olursak sohbet havasında, sade, anlaşılır ve abartılı olmayan bir dille yazılmış. Gereksiz övgü, yersiz tekrarlar yapılmamış bu da kitabı biçim olarak objektif yazılmış olarak gösteriyor. Genel havasına bakarsak zaten sadece Nurettin Topçu'yu anlatma çabası olduğunu görmüş oluruz. Sonuç olarak zaten kendisi gereksiz bir övgüye ihtiyaç duymayacak kadar dolu, vicdanen rahat olabileceği bir ömür geçirmiştir. Çok zorlukla karşılaşmış, çok haksızlık yaşamiş fakat duruşundan ödün vermemiştir.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.