Okunur ama unutulur…
Öncelikle kitap kalbe dokunuyor bunu asla inkar edemem ama iz bırakmıyor.
İlk sayfalarından itibaren güçlü duygular vadediyor: aşk, ayrılık ve direniş. Selim ve Leyla’nın hiayesi sadece bir ilişkiyi değil, aynı zamanda baskı, özgürlük ve sabır arasında sıkışmış bir hayatı anlatıyor.
Ama mesele şu: kitap güzel mi? evet, akıcı mı? evet. Fakat bir yerden sonra beklentiyle kurduğun bağ, sanki sana aynı güçle geri dönmüyor.
Özellikle Serenad ile kıyaslayınca fark çok net. Elbette ki aynı olamaz, olmamalı da fakat Serenad’da o derinlik, o katmanlı anlatı ve insanın içine işleyen hikaye varken Bekle Beni daha sade, daha yüzeyde kalıyor. Aslında duygular var ama etkisi kısa sürüyor.
Kitap kötü mü? Hayır. Belki de beklentim fazla olduğu için… ama okuduktan sonra “bu muydu?” hissi bırakması benim için kaçınılmaz oldu.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.