3/10
İsmiyle Müsemma bir hikaye: Mahir Ünsal Eriş - Acaip
Yazar ile ilk ve son tanışmam oldu bu kitap. Bana böyle düşündüren sebeplere değinmek istiyorum belki sizde bana hak verirsiniz...
Gelin bu 'acaipliği' masaya yatıralım.
Öncelikle sevdiğim noktalardan bahsetmek istiyorum. Yazarın dil işçiliğini beğendim. Türkçeyi kullanışındaki hakimiyet, yer yer karşımıza çıkan o eski mizah kırıntıları kitabın okunabilirliğini sağlıyor. Bazı bölümler tek başına çok güçlü metinlerdi.
Gelelim neleri sevmediğime; Kitabı okurken kurgudaki dağınıklık beni o kadar çok yordu ki bir noktadan sonra karakterleri ve olayları takip etme arzumu kaybettim. Bir de bunun yanında krakterlerle duygusal bir bağ kuramadığım için, yaşadıkları o tuhaf olaylar da beni pek heyecanlandırmadı.
Kitabı bitirdiğimde ise "Şimdi ne oldu?" sorusu zihnimde asılı kaldı. Gizemli olmakla kopuk olmak arasındaki o ince çizgi, bu kitapta biraz fazla aşılmış gibi geldi bana. Ayrıca bazı kısımlar bana biraz Yeşilçam havasında, zengin kız–fakir oğlan klişesini hatırlattı ve bu da hikâyeyi benim gözümde daha az özgün yaptı.
Kısacası daha özgün ve okuyucuğu kendine bağlayacak bir hikaye arayışındaysanız bu kitap o ihtiyacınızı pek gidermeyecek diyebilirim...
Her zaman söylediğim gibi kitapla ve sevgiyle kalın...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.