Zaman… gerçekten bizim mi?
Momo, küçük bir kızın hikâyesi gibi başlıyor. Ama sayfalar ilerledikçe, aslında hepimizin hikâyesine dönüşüyor.
Şehrin kenarında, eski bir amfitiyatroda yaşayan Momo’nun hiçbir şeyi yok… Ama insanlara verdiği bir şey var: Gerçekten dinlenildiğini hissettirmek.
Onun etrafında insanlar konuşuyor, hafifliyor, iyileşiyor. Ta ki “gri adamlar” gelene kadar… İnsanlara zaman kazandırdıklarını söyleyen, ama aslında onların hayatlarını yavaş yavaş ellerinden alan o görünmez sistem.
İnsanlar daha hızlı yaşamaya başlıyor.
Daha çok çalışıyor, daha az hissediyor.
Daha çok kazanıyor, ama daha az yaşıyor.
Ve fark etmeden… zamanlarını kaybediyorlar.
Momo’nun hikâyesi aslında çok basit bir soruyu yüzümüze çarpıyor: Biz gerçekten zamanı mı yönetiyoruz, yoksa zamanın içinde kaybolan birer “programa” mı dönüştük?
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Hayat, hızlandıkça değil…
yavaşladıkça anlam kazanıyor.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.