Kurtuluş Savaşının o pek de bilmediğimiz cephe ötesi kısma vakıf olmak tüylerimi diken diken etti.
Savaş meydanlarının ve orduya erzak derdi güden Anadolu halkının kahramanlıklarını okurken, geride kalan ve aslında kurtuluşu başka şekilde tasarlayan insanları bu kadar açıkça görmenin şaşkınlığı içindeyim.
Memleketin içinde başka bir dünya olan İstanbul değil sadece esir olan, İstanbul da yaşayan kalbur üstü kesim de esirmiş meğer. Zihinler esir, fikirler esir, Umutlar esir…
Geride kalanlara geride kalmanın ne demek olduğu da öğretilmemiş. Bu nasıl öğretilir ki diye düşünüp durdum kitabı okurken. Ve anladım ki kendi ayakları üzerinde durmayı öğreterek öğrenilir ancak.
Kemal Tahir, roman boyunca beyefendiyle beyefendi, bitirimle bitirim olmuş. Baskın eril dile rağmen hanımefendilere dair yer yer belirttiği cesaret, yüreklilik ve de güvenme ihtiyacı vurgusu da çok isabetli tespitler. Olayları öyle bir anlatıyor ki, o an o yerde o kişinin gözünün içine bakıyorsunuz sanki.
Bu üçlemenin hızı hiç kesilmiyor; tarihi roman tadında öğrenmek bambaşka birşey. Üçüncü kitabı okumadan hikayenin tamamlanmayacağını biliyorum, fakat mahpuslar evreninin döküp saçtığını toplamam biraz zaman alacak.
Asıl yorumumu üç kitabı da bitirip, hikayenin bütününe vakıf olunca yapacağım. Devam…
Yol Ayrımı için geri sayım başladı.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.