Çaresaz, modernleşme sürecindeki İstanbul’u; ikili ilişkiler, imam nikâhı–resmî nikâh çelişkisi ve toplumsal beklentiler üzerinden Mediha öğretmen karakteriyle anlatan, akıcı bir novella.
Halide Edip Adıvar burada yine gündelik hayatın içinden bir hikâye kuruyor ama o “sıradan” görünen hayatın altı epey dolu. Aşk, mantık ve evlilik gibi meseleler doğrudan sorgulanıyor.
Eğitimli, ekonomik özgürlüğü olan güçlü bir kadın olan Mediha’nın, açıkçası hiç hak etmeyen Münir’in duygularına kapılması beni gerçekten üzdü. Okurken en çok takıldığım şey de buydu: Bu kadar susmak gerçekten erdem mi?
Mediha sustukça herkes rahat ediyor ama olan ona oluyor. İçten içe tükeniyor ve bunun farkına bile varmıyor. Münir’in hem ilişkilerinin hem de evliliğinin toplum tarafından bu kadar kolay kabullenilmesi de ayrı bir sinir bozucu nokta.
Benim okurken hissettiğim şey şu oldu: Halide Edip burada sadece bir kadının hikâyesini anlatmıyor, aynı zamanda “güçlü kadın” dediğimiz şeyin ne kadar kırılgan olabildiğini de gösteriyor. Yani mesele sadece Mediha’nın zaafı değil, onu bu noktaya getiren düzenin kendisi.
Kitap bittiğinde bende hüzünden çok öfke kaldı. Bu yüzden Çaresaz bana göre sadece duygusal bir hikâye değil; kadına yüklenen “sabret, idare et” beklentisini sorgulatan, yer yer de insanı rahatsız eden bir metin.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.