“Geçtiğin yollarda izin kalmadı.
İnsan, her şeye geç kalandır.”
Geç Kalan – Tarık Tufan
Yarım cümleler…
tamamlanmamış vedalar, hançer gibi saplanmış yalnızlıklar. Ve yarım kalmış bir aşkla, insan gerçekten her şeye geç kalan mıdır?
Melankolik ve şiirsel bir dil…
Aşk acısı, yalnızlık, terk edilmişlik…
Varoluşsal sancıların derinden hissedildiği, altı çizilesi cümlelerle dolu bir kitap.
Kendi yalnızlığında bekleyen bir adam…
Kaybetmenin acısını kurşun gibi yemiş, yenilmiş…Kimsesiz, Sevgilisi Füruzan tarafından, dağılmış harfler ve kırık bir kalple terk edilmiş…
Sahile vurmuş ölü bir at gibi.
Onun varoluşsal yalnızlığını okuyoruz.
Yer yer terapi seanslarından kesitler giriyor araya…
“Kendimle arama aşılmaz bir mesafe girdi sanki… Ruhum dışarıda kaldı, bedenim girecek kapıyı bulamıyor.”
Çocukluğundan beri yaraları geçmeyen,
dizlerinin üzerine çökmüş bir hayat…
Uzaklara bakar gibi dalgın,
uzakları özler gibi müptelâ…
Yarım kalmış hevesler, kursakta kalanlar…
“İnsan, bir parça kandan ve çokça özlemden yaratıldı.
İnsan, topraktan, sudan ve aşk acısından yaratıldı.
Aralık ayı hüznü. Yeni yılın kıyısı.
Kavuşma hayali
Belki Füruzan.”
Belki de insan… en çok kendine geç kalan.
Tavsiyemdir efendim okuyunuz
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.