Tesadüf mü,Tevafuk mu??·218 syf.·
10/10
2026 42. kitabı
Yaklaşık üç ay önce elime almıştım bu kitabı
Kılavuzun Pusulası Konusuna tam anlamıyla nüfuz edemeden yarım bırakmıştım. Aradan geçen zaman boyunca, “bugün mü, yarın mı?” derken yeniden aldım onu elime. Sayfaları çevirdikçe fark ettim ki bu kitap, beni tamamlamak isteyen bir pusulaymış. Yalnızca kendi vaktini bekliyormuş…
Tıpkı kitabın içinde aranan o değerli eser gibi.
Bilmiyorum, bu bir tesadüf müydü, yoksa ince bir tevafuk mu?
Bu kitap, okuyana farklı yollardan yön gösteren bir pusula adeta.
Üç ayrı yoldan aynı hedefe yürüyen üç yürek: Orkun, Faysal ve Tomris..
Her biri, doğru bildikleri yolda karşılarına çıkan engellere rağmen kararlılıkla ilerliyor.
Kimi yolun ortasında, yarım kalmışlık duygusuyla sonsuzluğa uğurlanıyor; kimi ise daha büyük bir azimle yoluna devam ediyor. Zaten hayat da böyle değil mi?
Kimimiz yürümeye devam ederken, kimimiz sessizce veda ederiz — bir daha dönmemecesine.
Bazen bir bavula sığdırmaya çalıştığımız onca şeyi, döke saça gideriz ardımıza bakmadan.
İşte Orkun da tam olarak böyle bir adam…
Düştü, kalktı, yeniden düştü. Sevdiklerine bir bir veda etti.
Saçlarına aklar düştü belki, ama o hiç pes etmedi.
Benim için bu kitap, doyumsuz bir lezzetti.
“İyi ki gecikmişim,” diyorum şimdi; çünkü tam da vaktinde okumuşum.
Kısa bir not daha düşmeliyim:
Yazar, kitabın girişinde İstanbul’u öyle güzel anlatmış ki hayran kalmamak mümkün değil. Bu satırlar, ancak İstanbul’a âşık birinin kaleminden dökülebilirdi.
Herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Daima sevgiyle kalın:)
Kılavuzun Pusulası Konusuna tam anlamıyla nüfuz edemeden yarım bırakmıştım. Aradan geçen zaman boyunca, “bugün mü, yarın mı?” derken yeniden aldım onu elime. Sayfaları çevirdikçe fark ettim ki bu kitap, beni tamamlamak isteyen bir pusulaymış. Yalnızca kendi vaktini bekliyormuş…
Tıpkı kitabın içinde aranan o değerli eser gibi.
Bilmiyorum, bu bir tesadüf müydü, yoksa ince bir tevafuk mu?
Bu kitap, okuyana farklı yollardan yön gösteren bir pusula adeta.
Üç ayrı yoldan aynı hedefe yürüyen üç yürek: Orkun, Faysal ve Tomris..
Her biri, doğru bildikleri yolda karşılarına çıkan engellere rağmen kararlılıkla ilerliyor.
Kimi yolun ortasında, yarım kalmışlık duygusuyla sonsuzluğa uğurlanıyor; kimi ise daha büyük bir azimle yoluna devam ediyor. Zaten hayat da böyle değil mi?
Kimimiz yürümeye devam ederken, kimimiz sessizce veda ederiz — bir daha dönmemecesine.
Bazen bir bavula sığdırmaya çalıştığımız onca şeyi, döke saça gideriz ardımıza bakmadan.
İşte Orkun da tam olarak böyle bir adam…
Düştü, kalktı, yeniden düştü. Sevdiklerine bir bir veda etti.
Saçlarına aklar düştü belki, ama o hiç pes etmedi.
Benim için bu kitap, doyumsuz bir lezzetti.
“İyi ki gecikmişim,” diyorum şimdi; çünkü tam da vaktinde okumuşum.
Kısa bir not daha düşmeliyim:
Yazar, kitabın girişinde İstanbul’u öyle güzel anlatmış ki hayran kalmamak mümkün değil. Bu satırlar, ancak İstanbul’a âşık birinin kaleminden dökülebilirdi.
Herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Daima sevgiyle kalın:)··
2.449 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu derin ve içten yorumun için teşekkür ederim. Kitabın tam vaktinde seni çağırmış olması bence en kıymetlisiydi 🙏🏻😊
Böyle bir eseri bizlerle buluşturduğunuz için çok teşekkür ediyorum size hocam. Yüreginize kaleminize sağlık🙏🌼
Her kitabın vaktini beklediğine ben de çok inanıyorum, ihtiyacın olduğu anda sana sunuyor kendini ki içindeki sözcüklerden oluşan hazineden ihtiyacın olanı çekip alabil...
Çok güzel bir inceleme olmuş, yüreğine, kalemine sağlık. Listeme aldım ben de sayende 🥰🤍🍀
Yorumun için teşekkür ederim canım benim,evet mutlaka okumalısın 🙏🌼♥️
“Geciken şeyler güzelleşir” cümlesi doğruymuş demek ki,emeğine sağlık.Mayıs alış-verişime ekledim. ❤️
Reklam
