Bir Kış Hikayesi #okudumbitti
Bitti ve bende bıraktığı his hâlâ “soğuk bir havada içilen sıcak bir şey” gibi… Hem ürperten hem de iç ısıtan bir kitap oldu.
Masal havasını hiç bozmadan, çok gerçek bir duyguyu anlatması. Hazel ve Jack’in çocukluk arkadaşlığı öyle “tatlı bir dostluk” diye geçiştirilmiyor; zamanla insanların değişmesi, uzaklaşması, içe kapanması… Hani bazen birine “ne oldu sana?” demek istersin ama kelimeler yetmez ya, işte o hâli çok iyi yakalamış.
Hazel’i okumak ayrıca güzeldi: hayal gücü güçlü, hassas, bazen bocalayan ama asla “zayıf” olmayan bir karakter. Arkadaşını aramak için ormana girmesi sadece fiziksel bir yolculuk değil; bir yandan da büyümenin o tuhaf tarafıyla yüzleşiyor: Bazı şeyler değişiyor, bazı kapılar kapanıyor, ama sen yine de sevdiğini bırakmamayı seçebiliyorsun. Kitap bu “seçme” meselesini çok şık taşıyor.
Orman bölümleri… Gerçekten etkileyici. Hem masalsı hem tekinsiz bir tarafı var; sanki tanıdık bir rüyanın içindesin ama bir şeyler de ters. “Cadı” figürü de benim için klasik kötülükten ziyade daha sembolik bir yerde durdu: bazen insanın içine yerleşen o soğukluk, kopuş, hissizleşme gibi… Bu yüzden hikâye sadece macera diye akıp gitmiyor; aralarda durup düşündürüyor.
Hayal gücü çocukça bir kaçış değil; bazen hayatta kalma biçimi. Hazel’ın dünyayı algılayış biçimi, korkuyu bile bir adım atmaya dönüştürebiliyor. Okurken birkaç yerde “tam da böyle işte” diye içimden geçirdim.
Eğer Karlar Kraliçesi’nin modern bir yankısını merak ediyorsanız, ama aynı zamanda dostluk, değişim, büyüme sancısı gibi duygulara da dokunsun istiyorsanız bu kitap çok doğru yerden vuruyor. 10+ yaş için deniyor ama bence içindeki çocuğu hâlâ taşıyan herkese iyi gelir.
Not: Hazel ismi bende çok özel bir çağrışım taşıyor; bu yüzden onun yolculuğunu okumak, kitabı benim için daha kişisel bir deneyime dönüştürdü.
@olimposcocuk
@anneelizabethursu
#BirKışHikayesi #KızOrmanVeCadı #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.