"İç sıkıntısı, o tuhaf buhran hissi her günün ayrılığına katlanmanın artık zorlaşması. Buraya ait olmadığı hissi yavaş yavaş yeniden yükleniyordu. Çünkü aslında en çok bunun farkındaydı. Bu masaya ait olmadığını, mevcut varlığının annesinin ve kocasının hikâyelerinde önemli bir parça olmanın ötesine geçmediğini görüyordu."
"Görüşmeyeli yıllar olmuştu. Araya zaman, hayatlar, başka insanlar girmişti. Ama geçmiş… gerçekten silinmiş miydi? Yıllar… yıllar her şeyi alıp götürebilir miydi gerçekten? Her şey olduğu yerde öylece duruyorsa… zamanın ne anlamı kalıyor ki?"