Yazar:
Richard Flanagan
Çevirmen:
Ayşenur Bilgen
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitaba başlarken giriş bölümünde, eleştirmenlerin eseri tek bir türe yerleştirmekte yaşadığı zorluktan bahsediliyor: Bir otobiyografi mi, tarihsel anlatı mı, trajedi mi, aşk romanı mı, yoksa sadece
#Soru7
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün sizlere Richard Flanagan'ın kaleminden Soru 7 adlı kitabın yorumuyla geldim. Eserin türü anı, tarih ve otobiyografik. Toplamda sayfa sayısı 261.
Bir yazar anısını anlatıyorsa yaşadığı dönem hakkında da aslında birçok bilgiye sahip oluruz. Bazen onun yaşadığını yaşamamış olduğumuz durumlar olsa bile belki duygusal anlamda hissettiğini muhakkak hissetmişliğimiz olmuştur. Çünkü acılar, mutluluklar, hüzünler, işkenceler, sürgünler ve hafızadan silinmeyecek birçok şey ortaktır. Sadece derecesi farklıdır.
Yazar, kitabı okuduğumuz zaman anlattıklarında bir haykırış var. Neden olmasın ki? Zaten yaşadığı şeyler acının kendisi. Kim bilir yazarken kaç gözyaşı döktü, kaç kere dişlerini sıktı...
Babası Japonlara esir düştükten sonra yaşamış olduğu o travmatik hayatını anlatıyor. Yaşadığı şeyler kolay değil ve anlatırken şöyle bir his kapladı içimi: Hiçbir zaman bunları unutmayacak ve hafızasının bir köşesinde hep tazeliğini koruyacak. Zaten kimler acısını unutabilir ki?
Savaş bitince ailesinin yanına döner. Savaşta yaşanan olayı hemen hemen herkes bilir: Hiroşima'ya atılan atom bombası. Yazar bu olayı kafasına takıyor ve bunun üzerine düşüncelerini de bir yandan aktarıyor. Biz okuyucular ise okudukça düşünmeye ve sorgulamaya başlıyoruz. Hayatın sunduğu zorluklar var. Peki ya neden?
Yazarın anlatım biçimi gerçekten derinden yaşadığını hissettiriyor. Akıcı dili ile kolay okunan ama duygusal olarak yaşadıklarını hissettiren Soru 7 eserini siz değerli okuyuculara tavsiyemdir. Kitapla kalın...
.
.
.
Kitabın ara ara tekrarlanan, en çarpıcı cümlesi şu: "Hayat böyle bir şey."
Çünkü yazar bu cümleyi, dövülerek öldürülen esirlerden, Hiroşima'dan, sömürgecilikten bahsettikten sonra kuruyor. Yani ilk etapta algılandığı gibi bir kabulleniş yok bu cümlede. Tam tersi sizin de içinizden yükselen bir çığlık, bir isyan, bir itiraz var. Hayat böyle bir şey olamaz diye bağırmak istiyorsunuz ama sesiniz duyulmuyor gibi bir hissiyat...
Kitap, anı, tarih ve otobiyografi harmanı bir içeriğe sahip. Savaş sırasında yazarın babası Japonlara esir düşüyor. İnsanlık dışı koşullara maruz kaldıktan ve tanık olduktan sonra savaşın bitiminde Tazmanya'daki ailesinin yanına dönüyor. Savaşın bitiminin en ağır olaylarından birisi Japonya'da Hiroşima'ya atılan atom bombası. Yazarla birlikte; kefaret ve affetmek diye bir şey var mı diye düşünüyorsunuz. Şu cümleleri uzun süre yankılanıyor zihinde:
"Ya intikam ve kefaret dediğimiz şeyler, zamanın geri çevrilebileceği ve böylece bir denklik, bir denge sağlanabileceği, adaletin yerini bulabileceği yalanından ibaretse? Belki de daha doğru olan şudur: Hiroşima oldu, Hiroşima hâlâ olmakta, Hiroşima hep olacak."
Etkileyici ve düşündürücü bir kitap. Özellikle atom bombası fikrinin ortaya çıkışı ve yapımına kadar ilerleyen süreci bambaşka bir açıdan ele alması; edebiyatın, bilimin bu konudaki üzücü katkılarının izini sürmesi hayli ilgi çekici. Düşünerek ve sorgulayarak okudum, kesinlikle tavsiye ederim.
Benim de daha önce çok severek okuduğum “Kuzeyin Derinliklerine Giden Dar Yol” ile 2014’te Man Booker Ödülü’ne layık görülen Richard Flanagan’ın 2024 yılında kurgu dışı kategorisinde Baillie Gifford
Puan vermedi·264 syf.·
2026 25. kitabı
Anlatıcı yazar kitabı için malzeme toplamak üzere 2012 yılının kışında babasının bir zamanlar esir tutulduğu Japonya'daki Ohama esir kampına gidiyor. Burada kendisine bir zamanlar kampta gardiyanlık yapmış olan Bay Sato ve 'artık affetmenin zamanı geldi' mesajını dünyaya yaymak amacıyla çağırılmadığı halde gelen gazeteciler eşlik ediyor. Anlatıcının İkinci Dünya Savaşı'nda esir düşen babası, şimdilerde doksanlı yaşlarındadır. Ve yıllar önce on binlerce kişinin yok olmasına yol açan atom bombasının Hiroşima'ya atılması, onun kamptan kurtuluşu olmuştur. Hem sevilen hem yalnız, hem gösterişli hem hasta, hem sıcakkanlı hem mesafeli, hep sorgulayan bir gülümsemeye sahip bir baba, her işin üstesinden gelen, becerikli, eğlenceli bir anne, beş kardeşin yanısıra bir de geçmişi baskalaştırıp anlatan felçli büyükanne eşlik eder anlatıcının büyüme yolculuğuna. 21 yaşına geldiği vakit geçirdiği ölümcül kaza ise bir nevi hayatının dönüm noktası olur.
Kurgu dışı kategoride ödül layık görülen ne şahane bir kitap okudum ben böyle. Anı, otobiyografik kurgu, tarihin harmanlandığı, savaş, soykırım, çekilen zorluklar ve acılara dair hafızanın başrolde olduğu şahane bir metin. Atom bombasının mucidi Einstein mı sanıyorsunuz? H.G. Wells'in Hiroşima'dan otuz yıl önceki kurmaca eserini araştırmanızı tavsiye ederim...
#fundaokuyupyorumluyor
Singapur'da Japonlara esir düşen, iç denizin altındaki karanlık tünellerde köle olarak çalıştırılan Tazmanyalı savaş esiri babanın 3 yıl süren esareti sonucunda
