Mahir Ünsal Eriş, Sarıyaz'da birbirine görünmez bağlarla tutunan hayatları anlatıyor. İlk bakışta ayrı ayrı duran hikâyeler, ilerledikçe bir bütünün parçalarına dönüşüyor. Aynı sokaklardan geçen insanlar, birbirine değmeden bile birbirinin kaderine dokunuyor.
Sade ama derin diliyle; taşranın sessizliğini, insanların içlerinde büyüttükleri kırgınlıkları ve söylenememiş cümleleri incelikle işliyor. Abartmadan, bağırmadan ama derinden hissettirerek.
Her hikâye bittiğinde geriye bir boşluk değil, içe doğru genişleyen bir düşünce kalıyor.
"Beyefendi" hikayesinde Melih Cevdet Anday'a gönderilen selam çok hoş bir sürpriz benim için . Anday’a yapılan o selam, sadece bir isim anma gibi değil aslında. Anday’ın şiirindeki o düşünsel derinlik, insanın iç dünyasına eğilen tarafı ve gündelik olanın içindeki felsefeyi yakalama hali… bunların hepsi “Beyefendi” hikâyesinin ruhuyla çok örtüşüyor.
Mahir Ünsal Eriş sadece hikâye anlatmıyor, aynı zamanda bir edebiyat geleneğiyle konuşuyor.
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Hikayeleri çok sevdim. Yürekten etkilendim. Son hikaye ile birlikte bir puzzle parçaları tamamlanmış hissi yaşadım. Hikayelerin hepsi çok çarpıcıydı ama Şengül'ü okuduğumda kalan his sanırım kolay kolay geçmeyecek. Hikayelerinden anladığım kadarıyla o da edebiyatın bir derdi olmalı diyen yazarlardan.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.