maksim gorkinin bu romanında bana en dokunan karakter alyoşa'nın babaannesi. gerçekten de hayatta bazı insanlar var ki -tarihi ve zamansal bağlamından ayırmaksızın yani her dönemde yaşamış ve yaşayacak- iyilikleri nispetinde çevrelerinden suistimal görürler. her ne kadar bazı roman kişilikleri, hele ki bu kişilik realist bir yazarın yarattığı bir karakterse- zorlukların son kertesine kadar dayanmak zorunda bırakılsa da, bu durum onların veya onlara yakın karakterlerin var olmadığı anlamına gelmiyor. babaannenin sabır ve sebat göstermesinde dini inanışları bir sos minvalinde sadece, aslında kişilik olarak iyi bir insan bu. öyle ki dede karakterine, ipsiz sapsız çocuklarına katlanıyor. insan bu karakter hiç ölmesin ve tüm hayatı boyunca maksimilyiç'e omuz versin istiyor.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.