Romanı bitirdiğimde hissettiğim tek şey derin bir yorgunluk oldu. Kitap boyunca sanki herkes el ele vermiş de ana karakteri kandıralım demişler gibi bir hava vardı. Adam tek başına devasa bir oyunun içinde kalmış, herkes yardım eder gibi yapıyor ama aslında kimse yanında değil. O "sahte şefkat" ve herkesin birer figüran gibi davrandığı o boğucu atmosfer insanı gerçekten nefessiz bırakıyor.
Hastanedeki yüz tanıma sistemlerini, hata veren kartları ve o katı kuralları gördükçe gözümde George Orwell’in 1984’ü canlandı. Ancak burada denetim sadece kameralarla değil, insanların yalanlarıyla ve sistemin soğukluğuyla sağlanıyor. Neyin gerçek neyin sahte olduğunu bir noktadan sonra ben bile anlayamadım.
Karakterle empati kurduğunuz an üzerinize bir ağırlık çöküyor. Adam her şeyin farkında ama elinden hiçbir şey gelmiyor; bu çaresizlik delirmekten çok daha ağır. Güvenin kırıntısının bile olmadığı, her gülümsemenin arkasında bir manipülasyonun yattığı bu boğuk ve yalan dolu atmosfer, insanı bir labirentin içine hapsediyor. Kendi gerçeğine tutunmaya çalışan yalnız bir adamın, sistemin çarkları arasında nasıl bir gölgeye dönüştüğünü okumak gerçekten sarsıcıydı.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.