Bir Ezgi, Bir Suskunluk ve Yarım Kalmış Bir Miras...1000Kitap
Bir ezgi, bir suskunluk, yarım kalmış bir miras…
Babamın Bağlaması, Kemal Varol’un yine insanın içine ağır ağır işleyen eserlerinden biri. Bu kez hikâye, bir enstrümanın etrafında şekilleniyor gibi görünse de aslında baba–oğul ilişkisinin kırılgan katmanlarını açıyor. Bağlama burada sadece bir müzik aleti değil; geçmişin, suskunluğun ve söylenmemiş duyguların taşıyıcısı.
Serinin son kitabı, ilk bakışta sade bir hatırlama hikâyesi gibi ilerliyor. Ama sayfalar çevrildikçe, anlatının altından ağır ağır yükselen bir eksiklik duygusu kendini hissettiriyor. Baba figürü her zaman doğrudan karşımızda değil; daha çok yokluğuyla, bıraktığı boşlukla ve tamamlanmamışlığıyla hikâyeyi şekillendiriyor. Yusuf’un zihninde dolaşan anılar, yarım kalmış konuşmaların gölgesinde birbirine bağlanıyor.
Bağlama, Yusuf ile babası Heves Ali arasında kurulmuş ama hiçbir zaman tam anlamıyla çalınamamış bir köprü gibi. Her telinde biraz özlem, biraz kırgınlık ve biraz da geç kalmışlık var. En çok da söylenmeyenler ağırlık yapıyor; yüksek sesli hesaplaşmalar değil, içte biriken cümleler taşıyor hikâyeyi.
Aylın ise Yusuf’un hayatında, eksikliğiyle yer eden bir iz gibi duruyor. Kendi isteğiyle ondan ayrılması, yüzeyde bir karar gibi görünse de zamanla bunun ardında daha derin bir boşluk olduğu seziliyor. Yusuf, on beş yıl boyunca Aylın’ın yokluğunu taşıyor; ama bu yokluk yalnızca bir aşkın bitişi değil. Daha çok, çocukluğunda yarım kalmış sevginin, babasının terk edişinin açtığı boşluğun içe doğru yankılanması gibi. Yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, aralarındaki duygu tanıdık olsa da Yusuf’un aslında Aylın’a değil, o eski eksikliği kapatma ihtimaline tutunduğu daha net görülüyor. Bu karşılaşma bir kavuşmadan çok, geçmişin yeniden kendini hatırlatması gibi sessiz ve sarsıcı bir yüzleşmeye dönüşüyor.
Roman ilerledikçe, Yusuf’un bakışı da değişiyor. Anlamaya çalıştıkça kabullenmenin daha sessiz, daha ağır tarafına yaklaşıyor. Ama bu bir çözülme değil; daha çok insanın kendi içine doğru geri çekilmesi gibi. Her şey tamamlanmıyor, bazı boşluklar olduğu gibi kalıyor.
Babamın Bağlaması’nın en güçlü yanı da burada ortaya çıkıyor: hiçbir şeyi zorlamadan, yükseltmeden anlatması. Ne büyük bir dramatik patlama var ne de okuru yönlendiren keskin bir dil. Her şey yavaş, derinden ve fark ettirmeden ilerliyor. Bu yüzden etkisi de hemen değil, zamanla ortaya çıkıyor.
Finale geldiğinde bir kapanıştan çok bir devralma hissi kalıyor. Hikâye bitmiyor; sadece ağırlığını okurun içine bırakıyor. Bağlama artık yalnızca babanın değil, Yusuf’un ve okurun da taşıdığı bir şeye dönüşüyor.
Bu roman da hızlı okunup geçilecek bir metin değil. Yavaş yavaş sindirerek, yer yer durup düşünerek ilerliyor. Ve bittiğinde geriye net cevaplar değil; içte yankılanan bir sessizlik kalıyor.
Kemal Varol’un kalemiyle kurduğum bu bağ giderek daha da güçleniyor; bu seriyi ve diğer eserlerini de aynı merak ve duyguyla okumaya devam edeceğim.
Kemal Varol
Kemal Varol·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.