Ebeveynliğin yalnızca bir rehberlik değil, derin bir içsel yolculuk olduğunu hatırlatan bir kitapla karşılaştım. Bu yolculukta aslında sadece çocuklarımız büyümüyor; biz de kendi çocukluğumuzla, inançlarımızla ve kalbimizle yeniden tanışıyoruz.
Bu kitap bana şunu yeniden düşündürdü: Çocuklarımıza bir yol çizmek zorunda değiliz. Asıl görevimiz, onların kendi yollarını keşfederken yanlarında güvenle yürüyebilmek. Çünkü bir çocuk; sevildiğini, anlaşıldığını ve olduğu gibi kabul edildiğini hissettiğinde, dünyaya karşı en güçlü adımlarını atmaya başlıyor.
Zamansız Ebeveynlik, “mükemmel ebeveyn” olma baskısını usulca kenara bırakıp, şefkatli ve farkında bir ebeveyn olmanın yeterli olduğunu fısıldıyor. Hataların kaçınılmaz olduğunu ama her hatanın içinde bir öğrenme, bir bağ kurma fırsatı saklı olduğunu hatırlatıyor.
Belki de bu yolculukta en önemli şey;
Kendimize nazik olmak,
Çocuğumuza alan açmak
Ve her şeye rağmen bağ kurmaya devam etmek…
Çünkü ebeveynlik bir yarış değil,
Kalpten kalbe kurulan zamansız bir yolculuk…
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.