Norveçli yazar Knut Hamsun, 1859’da dünyaya gelmiş, 1920 yılında ise Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülmüş. Hamsun’un kendi yaşamından derin izler taşıyan ilk büyük eseri Açlık, 1890’da yayımlanmış. Roman, modern bireyin içsel çatışmalarını, gururla hayatta kalma mücadelesini ve yazarlık tutkusu uğruna göze aldığı yoksulluğu psikolojik bir derinlikle işler.
Romanın kahramanı, Kristiania (bugünkü Oslo) sokaklarında yazarlık yaparak geçinmeye çalışan genç bir adamdır. Ne adı ne de kimliği net olarak verilir; bu da onun evrensel bir “insan” temsili haline gelmesini sağlar. Yaşadığı en büyük sorun, istikrarsız geliridir. Yazıları kimi zaman reddedilir, kimi zaman da yazacak hali kalmaz. Açlık sürekli bir tehdit gibi yakasındadır. Ancak bu fiziksel açlık, romanda aynı zamanda varoluşsal bir açlık haline gelir. Anlam arayışı, tanınma isteği, değer görme çabası… Tüm bu duygular kahramanı içten içe tüketir.
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri, karakterin gururudur. Açlıkla kıvranmasına rağmen kimseden yardım almaz. Yardım tekliflerini geri çevirir, hatta yardım edenlere öfke duyar. Yalnızca emeğinin karşılığını alarak yaşamak ister. Bu, onun için ahlaki bir duruştur ama aynı zamanda yavaş yavaş kendini yok etmesine neden olan bir iç savaşa dönüşür. En çarpıcı çelişkilerden biri şudur: Açlıktan kırılırken bile cebindeki son parayı, yardıma muhtaç birine verebilir. Başkalarına merhametli, kendine karşı acımasızdır.
Açlık, bir anlamda kişinin kendiyle savaşının romanıdır.
Eser; kendiyle iç savaş vererek, değerlerini ayakta tutmaya çalışan kahramanın, fiziksel olarak nasıl yere serildiğini anlatır.
Onuru, dürüstlüğü, başkaldırısı ve yazma tutkusu; hepsi birer ideal gibi görünürken aynı zamanda onun fiziksel ve ruhsal çöküşünü hızlandırır. Roman boyunca karakterin zihinsel dengesi de bozulur; açlık, yalnızlık ve çaresizlik düşünsel bulanıklıklar, paranoyalar ve halüsinasyonlarla birleşir. Bu da Hamsun’un bireyin iç dünyasını merkeze alan anlatım tarzını modernist edebiyatın öncülerinden biri haline getirir.
Romanın sonunda kahraman, şehirden bir gemiyle ayrılır. Ne bir zafer, ne de kesin bir yenilgidir bu. Belki bir kaçış, belki yeni bir başlangıç… Ama kesin olan şudur: Bu hikâye bir başarı anlatısı değil, bir ayakta kalma hikâyesidir. Yazar olmanın hayaliyle yanıp tutuşan bir adamın açlıkla, gururla ve toplumla verdiği mücadelenin içten içe parçalanışıdır.
Açlık, sadece yoksulluğu değil; onurun, insanlık inancının, yazma arzusunun ve var olma çabasının ne kadar ağır bir bedeli olabileceğini anlatır. Bugün bile okurun yüreğinde derin izler bırakmasının sebebi, insan ruhunun en kırılgan ama en dirençli noktalarına dokunmasıdır.
Kahramanın yardımları kabul etmemesinde gizli bir narsistlik var mı?
Tanrı ya kızarak aslında sorumluluklarını tanrı ya mi yüklemiş oluyor?
Yardım kabul etmemesi, Tanrısal yardım beklemesi aklıma Sel baskını hikayesini getirdi.
Sel Baskını Hikayesi
Köyü sel basar ve dindar bir adam evinin çatısına çıkar. Sular yükselirken adam sürekli dua eder: "Tanrım, beni kurtar, ben sana inanıyorum."
Bir sandal gelir: Adam içindekilere "Hayır, gitmem, beni Tanrı kurtaracak!" der ve binmez.
Bir motorlu tekne gelir: Adam yine reddeder: "Tanrı'ya olan inancım tam, O beni kurtaracaktır."
Bir helikopter gelir: Yukarıdan ip atarlar, adam elini bile sürmez: "Gidin, Tanrım beni kurtaracak!" der.
Sonunda sular çatıyı aşar ve adam boğulur. Öteki dünyaya gidince Tanrı’ya sorar: "Sana o kadar inandım, neden beni kurtarmadın?"
Tanrı cevap verir: "Sana bir sandal, bir tekne, bir de helikopter gönderdim. Sen binmedin!"
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.