Sylvia Plath’ın Sırça Fanus kitabında New York’a büyük hayallerle giden Esther, kendini çürümüş ilişkilerin, yapay insanların ve anlamsız bir kalabalığın içinde buluyor. Dışarıdan ışıklı görünen hayatın içinde, içeriden yavaş yavaş kararan bir ruh...
Kitabın başından sonuna kadar eksilmeyen o kasvet hissi beni yordu resmen . Esther’in ruhsal çöküşünü sadece okumadım, adeta hissettim. Sayfalar ilerledikçe insan onun nefessizliğine ortak oluyor.
Ve kitap bittiğinde insanın aklında tek bir soru geliyor:
Biz hangi fanusun içinde yaşamaya alıştık?
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.