İkinci Dünya savaşının gölgesinde farklı milletlerden ve dinlerden bir grup insan Londra’da Rosamund Çay Odaları adlı pansiyonda hayatlarını sürdürür…
Başkarakter 39 yaşındaki Bayan Roach’ın iç gözlem yoluyla okuyucuya anlattığı Yalnızlığın Esirleri kitabından bu kadar keyif alacağımı tahmin etmemiştim;yazarın öyle tatlı ironiyi kullanma tarzı vardı ki bayıldım,her ne kadar savaş gibi sancılı bir ortamın içinde yaşasalar da yazar bu kısmı arka fonda kullanıp ön fonda bu pansiyonda yaşayan insanların günlük rutinlerini kurgulamış(flört,rekabet,kıskançlık vs)…
Etik değerleri olan aynı zamanda takıntılı ve kuralcı Roach’ın hayatı ekseninde kurgulanan kitap da yazar özellikle savaşın içindeki ülkelerden karakterler seçip;iyi/kötü çatışması ekseninde bu karakterleri kullanması da yine yaptığı ironinin bir örüntüsü olarak kitabı ahenkli hale getirmiş…
Çok severek okuduğum bu kitap kesinlikle tavsiyedir…
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.