Bu kitap içerdiği mesajlar açısından dikkat çekici olsa da, bir polisiye roman olarak bazı eksikliklerinin olduğunu düşünüyorum.
ZAYIF KISIMLAR
İlk olarak kitaba genel olarak baktığınızda fazlasıyla uzatılmış bir kurgunun olduğu görülüyor. Bu durum hikâyenin zaman zaman akıcılığını kaybetmesine neden olmuş. Bazı kısımlarda kitabı yarıda bırakmayı bile düşündüm.
İkinci olarak polisiye romanlarındaki en önemli şeylerden biri, okuyucuya katili bulabilmesi için yeterli ipuçlarının sunulmasıdır. Ancak Patasana’da bu beklenti tam anlamıyla karşılanmamıştır. Kitapta aslında ipucu sayılabilecek bazı unsurlar bulunmaktadır. Örneğin, karakterlerin tutarsız davranışları, olaylara verilen tepkilerdeki orantısızlık ve bazı kişilerin hikâyede gereğinden fazla vurgulanması gibi. Ancak bunlar birbiriyle bağlantı kurulabilir bir şekilde verilmediği için sanki kitap başka bir türden zoraki olarak bir polisiye kitabına dönmüş gibi duruyor.
Bu eksiklik, katilin ortaya çıkışını güçsüzleştiriyor. Bu durum da çözümün tahmin edilebilmesini azaltıyor.
İYİ YÖNLER
Kitapta özellikle toplumsal konuların öne çıkarılması düşündürücü. Hatta anlatının, genel olarak bir “kamu spotu” havası olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden Patasana' nın polisiyeden çok "düşünsel bir metin" olduğunu düşünüyorum.
Sonuç olarak ben Patasana' yı bir "polisiye" roman olarak sevmesemde "düşünsel bir metin" olarak gayet beğendim. Bence okunması gereken bir kitap ama okurken polisiye okumak amacıyla değil içindeki düşündürücü kısımları öğrenmek amacıyla okunmalı.
Son olarak bu Ahmet Ümit'in okuduğum tek kitabıydı. İnsanlar çok sevdiği için bütün kitaplarının böyle olduğunu düşünmüyorum. Kısa zamanda başka bir kitabını okuyarak ikinci bir şans vermeyi düşünüyorum.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.