Su ile "Sevgili"yi birleştiren, özleştiren ve nihayetinde özdeşleştiren eşsiz bir şiirle karşı karşıyayız. Klasik edebiyatımızda Peygamber Efendimiz’in genellikle "gül" sembolüyle anılmasına alışık olan bizler için Fuzûlî’nin bu tercihi, onun şairlik dehasını bir kez daha gözler önüne seriyor.
Kitabın başında karşılaştığım, eserin aslında bir naat olduğu gerçeği beni oldukça şaşırttı. Fuzûlî, alışılagelmiş gül benzetmesinin dışına çıkarak Peygamberimizi "su" ile bağdaştırmış; yağmurun rahmet olup dünyayı kuşatması gibi O’nun rahmetini de suyun hayat veren gücüyle anlatmıştır. Bu yaklaşım, sadece edebi bir tercih değil, aynı zamanda muazzam bir zeka ürünüdür.
İskender Pala’nın şerhi ise metne bambaşka bir derinlik kazandırmış. Pala; her beyiti tek tek ele alarak altındaki derin manaları mercek altına yatırmış, yer yer siyer bilgisini ve tarihi detayları kullanarak okuru bilgilendirmiştir. Özellikle Fuzûlî’nin tıp ilmine olan vukufiyetinin şiirlere nasıl yansıdığını göstermesi, esere olan hayranlığımı bir kat daha artırdı.
Genel olarak dimağımda derin izler bırakan, hem edebi hem de manevi yönü kuvvetli bir eser oldu. Bu etkileyici yolculuğu, Fuzûlî’nin kendi kelamıyla noktalamak en doğrusu olacaktır:
"Ey Sevgili! Senin naatını söylemenin uğuruyla Fuzûlî'nin sözleri güher olmuş, her biri birer inciye dönüşmüştür."
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.