John Cheever’ın 1964 tarihli "Yüzücü" adlı öyküsü, Amerikan edebiyatının en çarpıcı eserlerinden biri olarak gösteriliyor. En sevdiğim öyküler arasında sanırım rahatlıkla ilk üçe oynar ve hak ediyor inanır mısınız? İlk bakışta tipik bir orta-üst sınıf banliyö hikayesi gibi başlayan, ancak ustaca bir "gerçeküstücülüğe" evrilerek okuyucuyu tekinsiz bir sona sürüklüyor Yüzücü. Hikaye, ana karakter Neddy Merrill’in bir pazar günü havuz başında otururken, eve "yüzerek" gitmeye karar vermesiyle başlar. Komşularının havuzlarını bir nehir gibi hayal eder ve bu hayali su yoluna eşinin adını vererek "Lucinda Nehri" diye adlandırırlar. Bu eylem, Neddy’nin dünyayı kendi fantezilerine göre şekillendirme çabasıdır. Cheever, Amerikan Rüyası'nın sunduğu o steril, konforlu hayatı bir "macera" gibi paketler ancak bu macera aslında bir kaçıştır.
Yolculuk güneşli bir yaz günü başlıyor; Neddy kendini genç, atletik ve efsanevi bir figür gibi hisseder. Ancak havuzlar ilerledikçe, hava soğumaya başlar. Ağaçların yaprakları sararır (sonbahar gelir). Neddy tek bir öğleden sonra yüzdüğünü sanırken, aslında aylar hatta yıllar geçmektedir. Cheever, bir adamın hafızasını ve zaman algısını kaybederek çöküşe gidişini lineer olmayan bir ustalıkla anlatır. Neddy yolculuğu boyunca farklı komşularının havuzlarına uğrar. Başlarda sevgiyle ve içki ikramıyla karşılanırken, yolun sonuna doğru tepkiler değişir: "Yüzücü", alkolizm, inkar ve yaşlanma üzerine yazılmış en hüzünlü öykülerden biri. Öykünün 1968 yapımı, Burt Lancaster'ın başrolünde olduğu film uyarlaması da en az öykü kadar etkileyicidir; metindeki o klostrofobik atmosferi çok iyi yansıtıyor. Hem öyküyü hem filmi kaçırmayın derim!
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.