"Her şey yıkıldığında geriye ne kalır?" diye soruyor kitap daha ilk cümlesinde...
Okumaya başlandığım anda ismiyle müsemma bir romanın, Kimsesizler Coğrafyası'nın dünyasına hızlıca çekildim. Zekeriya Çetin bizi o acı dolu 6 Şubat sabahına götürüyor, Hatay’da bir enkazın başına. Ve orada Irak’tan başlayıp Hatay sınırına uzanan, mülteci olmanın ağırlığıyla ezilen bir başka hayatla, Ali’nin hikâyesiyle buluşturuyor.
İki farklı yas, iki farklı bekleyiş... Ortak noktaları ise o tarif edilemez acı.
Kitabın en sevdiğim yanı bu kadar yoğun bir kederi anlatırken asla ajitasyona düşmemesi oldu. Dil o kadar duru, anlatım o kadar gerçekçi ki sayfalar arasında dolaşırken bir belgesel izliyor gibi değil de, o enkazın başında, o acı dolu bekleyişlerde, o anlarda asılı kalmış gibi hissediyoruz.
İncecik bir kitap ama "Acısı ağır gelir, sindirerek okurum" diye düşünmüştüm; oysa başladığım gibi bitti.
Zekeriya Bey’in önceki kitabında, “Uzun Zaman Önce”de daha çok bireysel bir yolculuğun izini sürerken bu sefer acının kolektifleştiği, sınırların anlamsızlaştığı o acı gerçekle yüzleşiyoruz.
“Kimsesizler Coğrafyası” edebi bir metin okumanın ötesinde bu toprakların ve bu devrin gerçeklerine tanıklık etmek isteyen herkesin kütüphanesinde olmalı.
#KimsesizlerCoğrafyası #ZekeriyaÇetin #İnkılapKitabevi #KitapYorumu #6Şubat #Hatay #OkudumBitti #KitapTavsiyesi
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.