Benim için insanlar arasındaki yaşam, her gün her an korkuyla doluydu. Bir kelimeyle bile olsa karşımdakine dürüstçe bir cevap veremezdim; çünkü o cevabın karşımdaki kişinin beklentisini boşa çıkaracağından veya onu öfkelendireceğinden dehşetle korkardım. İnsanları memnun etmek, onların gözünde zararsız biri gibi görünmek için bulduğum tek çare ise 'palyaçoluk' yapmaktı. İçimde fırtınalar koparken, kendimi bir uçurumun kenarında hissederken bile yüzüme taktığım o maskeyle insanları güldürmeye çalışırdım. Benim için mutluluk, başkalarını güldürebildiğim o saniyelerden ibaretti. Çünkü eğer gülmezlerse, beni fark edeceklerdi; beni fark ederlerse, içimdeki o korkunç boşluğu, o 'insan olmama' halini göreceklerdi. Benim hayatım, işte bu utanç verici maskeli balodan ibaretti. İnsanlar, benim bu soytarılığımı neşeli bir kişilik sanıyorlardı; oysa bu sadece bir hayatta kalma mücadelesi, bir gizlenme biçimiydi. Sonunda insanlığımı yitirdiğimi anladığımda, artık ne korku kalmıştı ne de umut. Sadece sonu gelmez, buz gibi bir yabancılaşma.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.