Kızıl Veba1000Kitap
Jack London’ın kaleminden çıkan ama sanki bugünün kaygılarını 1912 yılından fısıldayan, ürkütücü derecede vizyoner bir eser. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, medeniyet dediğimiz o devasa yapının aslında ne kadar ince bir buz tabakası üzerinde durduğuydu. Hikayenin merkezinde, 2073 yılında vahşileşmiş torunlarına 60 yıl önceki kıyameti anlatmaya çalışan eski bir edebiyat profesörü olan James Howard Smith var.
Beni en çok etkileyen kısım, profesörün o eski dünyayı; operayı, kütüphaneleri ve nezaketi anlatırken, torunlarının onunla deliymiş gibi dalga geçmesiydi. London burada çok acı bir noktaya parmak basıyor: Bilgi, onu aktaracak bir kültür kalmadığında sadece bir gürültüden ibarettir. Profesörün trajedisi, sadece dünyayı kaybetmiş olması değil, o dünyayı anlatacak kimsesinin kalmamış olması.
London, Kızıl Ölüm adını verdiği ve insanların dakikalar içinde ölmesine neden olan salgını anlatırken hiç nazik davranmıyor. Kitapta beni en çok sarsan şey, salgın başladığında insanların yardımlaşmak yerine nasıl bir anda birbirinin boğazına sarıldığıydı. Bunları okurken "Acaba biz ne yapardık?" diye sormadan edemiyor insan. London’ın pesimist ama gerçekçi yaklaşımı, insan doğasının karanlık tarafına tutulmuş bir ayna gibi.
Kitabın atmosferi oldukça gri ve tozlu. London’ın betimlemeleri sayesinde, bir zamanlar milyonların yaşadığı San Francisco’nun nasıl ormana dönüştüğünü, vahşi hayvanların sokaklarda gezdiğini zihninizde net bir şekilde canlandırabiliyorsunuz. Doğa, insanlık yok olurken üzülmüyor; aksine, bizden boşalan yeri büyük bir iştahla geri alıyor. Bu kayıtsızlık hissi, okurken kendinizi çok küçük hissetmenize neden oluyor.
Kızıl Veba, sadece bir salgın hikayesi değil; bir unutuş hikayesi. Kitabı kapattığınızda elinizdeki telefona, oturduğunuz koltuğa ve pencereden baktığınız şehre "Acaba ne kadar süremiz var?" diye bakıyorsunuz.
Bu tarz kitapları okumayı seviyorsanız Kızıl Veba kitabını kesinlikle tavsiye ederim.
·
1 +1'leme
·7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.