Veba: 'Başyapıt' Denilen, 303 Sayfada Bana Sadece Bir İki Cümle Veren Kitap
"Bir şehrin felaketini anlatacağım derken, okuyucusunun sabrını felakete dönüştürmüş bir klasik."
Merhaba kitap dostları! Bugün, Albert Camus'nün dünya çapındaki başyapıtı "Veba" sını dürüstçe konuşacağım. Bu inceleme, bir övgü değil, "zor okunan klasikler" kervanına katılan bir okurun samimi bir itirafı olacak.
Kitap, Cezayir'in Oran şehrinde aniden ortaya çıkan bir veba salgınını ve halkın bu felaketle baş etme çabasını anlatıyor . Baş kahraman Dr. Bernard Rieux, vebanın varlığını kabul etmekte zorlanan yetkililere karşı mücadele ederken, ekip arkadaşları Tarrou, Grand ve Rambert ile birlikte dayanışma örneği sergiliyor . Romanın aslında bir alegori olduğu, vebanın Nazi işgalini/felsefi olarak da hayatın anlamsızlığını temsil ettiği söyleniyor .
Camus bu kitapta, "insanların vebadan öğrenebileceği tek şey, insanlarda görülmeye değer şeyler olduğudur" gibi güçlü mesajlar veriyor .
Neden "Sıkıldım" ve Neden "Başarılı Bulamadım?"
1. 303 Sayfa Boyunca Aynı Şeyi Anlatmak: Abartı Değil, Tespit.
Kitabın neredeyse tamamı bir şehrin vebaya yenik düşüşünü, insanların bu süreçte maddi ve manevi çöküşünü anlatıyor. Başlarda merak uyandıran bu anlatım, hızla "sürüncemeye" dönüşüyor . Aynı karamsar atmosfer, aynı çaresizlik duygusu, aynı iç monologlar... Yazarın felsefi mesajlarını iletmek için bu kadar sayfaya ihtiyacı var mıydı? Bence yoktu.
2. "Zor Bir Okuma Deneyimi": Ben de Yaşadım, Yalnız Değilsiniz.
Camus'nün dili zaten felsefi ve ağır. Bunun üzerine kötü bir çeviri denk geldiğinde ortaya çıkan sonuç .
- "Umarım kitap daha akıcı olur" diye sayfaları çevirdim, olmadı.
- "Belki sonuna doğru bir şeyler değişir" diye sabrettim, değişmedi.
- "Acaba ben mi anlamıyorum" diye düşündüm, ama yalnız olmadığımı görüyorum .
3. Beklenti Yüksek Olunca, Düşüş Sert Oluyor:
Kitabın popülaritesi, arka kapaktaki övgüler ve "başyapıt" etiketi beklentinizi ister istemez yükseltiyor. Corona günlerinde herkesin okuduğu bu kitap, belki de tam da bu yüzden hayal kırıklığı oldu.
Ama Sırf Bu Mesajlar İçin Okudum Bitirdim (Ve Bence Değdi)
Evet, sıkıldım, durağandı, elimden atmak istedim. Ama kitabı tamamen değersiz de bulmadım. Camus'nün bana sadece birkaç cümleyle verdiği o derin ve evrensel mesajlar, o 303 sayfanın hakkını verdi.
İşte beni ayakta tutan ve "Sırf bunlar için okudum" dedirten o kilit fikirler:
Yazarın Verdiği Mesaj | Bu Bana Ne Anlattı?
"İnsanın umutsuzluğa alışması, umutsuzluktan da beterdir." | Pes etmek değil, her şeye rağmen mücadele etmek. Bu, Camus'nün absürt felsefesinin can alıcı noktası .
"Beni ilgilendiren tek şey, 'iç huzuru bulmak.'" | Felaket zamanlarında bile hedefimiz bu olmalı.
"Bireysel kurtuluş yok, kolektif mücadele var." | Rambert'in başta kaçıp sevdiğine kavuşmak isterken, sonunda Dr. Rieux ile birlikte mücadele etmeyi seçmesi. Kahramanlık değil, işini yapmak!
Net ve Dürüst Puan & Son Söz
Yüksek beklentilerle başladığım, ilk sayfalardaki akıcılığın ardından büyük bir durağanlıkla sınanan, ancak felsefi derinliği nedeniyle "Sırf bu mesajlar için okumaya değer" dediğim bir kitap.Bu nedenle, beklentinizi çok yüksek tutmadan okursanız, belki siz de benim gibi Camus'nün o güçlü mesajlarını hayatınıza taşıyabilirsiniz.
Puanım: 6/10. (Durağanlığına ve sıkan yapısına rağmen, verdiği felsefi mesajlar için bu puanı veriyorum.)
Peki ya siz?
Bu kitabı okurken benim gibi sıkılan ve elimden atmak isteyen var mı?
Yoksa siz de benim gibi sadece o birkaç "altın mesaj" için mi sabrettiniz?
Albert Camus'nün "Yabancı" kitabını okuyanlar, ikisini karşılaştırdığınızda hangisi daha başarılı?
Dürüst yorumlarınızı merakla bekliyorum! Çünkü bu inceleme, sanırım birçok "Veba" okurunun ortak itirafı olacak.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.